۱۳۹۱ شهریور ۱۳, دوشنبه

سامسونگ متهم به استفاده از کار کودکان در چين شد


رادیو زمانه:
يک سازمان غيردولتی شرکت الکترونيکی سامسونگ را متهم ساخت که در چين از کار کودکان بهره می‌برد.
تارنمای مجله اشپيگل آلمان نوشت بر پايه بررسی‌های سازمان ديده‌بان کار چين که مقر آن در نيويورک است؛ سه کارخانه از شش کارخانه شرکت سامسونگ کره جنوبی در چين، کودکان را به کار می‌گيرند.
به نوشته اشپيگل آنلاين، ديده‌بان کار چين همچنين در گزارش خود افزوده است برخی از اين کودکان که زير ۱۶ سال سن دارند توسط معلمان خود مجبور به کار در کارخانه شده‌اند چرا که در غير اين صورت کارنامه تحصيلی خود را دريافت نخواهند کرد.
ديده‌بان کار چين آورده است قراردادهای کاری اين کودکان به‌طور مستقيم توسط مدرسه و مديران کارخانه مورد مذاکره قرار می‌گيرند و به مدارس نيز در قبال کار کودکان مبلغی پرداخت می‌شود.
افزون بر اين، به گفته اين نهاد غيردولتی شکايت‌های ديگری از شرايط کاری در کارخانه‌های سامسونگ در چين شده است، از جمله "شرايط خطرناک کاری"، "قراردادهای کاری نامعتبر" و "اضافه‌کاری‌های زياد."
در تماس اشپيگل با شرکت سامسونگ اين شرکت گفته است از انتشار گزارش ديده‌بان کار چين آگاه شده است و در حال "بررسی کامل" اين وضعيت می‌باشد.
گزارش ديده‌بان کار چين در ميانه اين هفته به‌شکل رسمی انتشار خواهد يافت.
بر پايه آمار سازمان جهانی کار (ILO)، سالانه ۲۵۰ ميليون کودک پنج تا ۱۴ ساله در جهان محروم از کودکی می‌شوند. طبق اين آمار ۱۲۰ ميليون‌نفر از آنها وارد بازار کار شده و مشغول به کار تمام‌وقت هستند. ۶۱ درصد اين کودکان در آسيا، ۳۲ درصد در آفريقا و هفت درصد در آمريکای لاتين زندگی می‌کنند.
در مورد کار کودکان در چين آمار رسمی در دست نيست. با اين حال بر اساس آمار وزارت آموزش و پرورش چين ۹۴ درصد کودکان اين کشور آموزش اجباری ۹ ساله را طی می‌کنند و اين به معنی آن است که ۱۸ ميليون کودک يا به مدرسه نمی‌روند و يا رفتن آنها به مدرسه نامنظم است.
وزیر علوم ایران: دانشگاه جای لاابالی گری سیاسی نیست


بی بی سی:
کامران دانشجو وزیر علوم ایران با تاکید بر اینکه دانشگاه "جای کف و سوت کشیدن و هو کردن این طرف و آن طرف نیست" گفت: "به نظر من این لاابالی‌گری سیاسی است نه نشاط سیاسی".
به گزارش خبرگزاری فارس، آقای دانشجو امروز دوشنبه ۱۳ شهریور (۳ سپتامبر) در جمع "اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان مستقل"، یک تشکل دانشجویی محافظه کار، تاکید کرد: "باید از فتنه ۸۸ درس بگیریم و این بدان معناست که نباید اجازه ایجاد فضای هیجانی کاذب و غیرمنطقی را به سوء استفاده‌کنندگان بدهیم."
اظهارات جدید کامران دانشجو در آستانه سال جدید تحصیلی عنوان می شود. وی چند ماه پیش نیز گفته بود: "کسانی که در فتنه سال ۸۸ فعال بوده و بعد از اتمام حجت رهبر معظم انقلاب در نمازجمعه تیرماه همان سال، همچنان به فتنه گری ادامه دادند، حق ورود به دانشگاه ها را ندارند."
اشاره آقای دانشجو به خطبه های آیت الله خامنه ای در اولین نماز جمعه پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم بود که ضمن اعلام حمایت از آقای احمدی نژاد و نظرات او، به معترضان هشدار داد که از این پس مسئول عواقب اعتراضاتشان خواهند بود.
حامیان رهبر جمهوری اسلامی از اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم با عنوان "فتنه ۸۸" یاد می کنند.
انتقاد از وزرای قبلی
آقای دانشجو، در بخشی دیگر از صحبت های امروز خود با انتقاد از برخی "مسئولان دانشگاه ها" که به گفته وی اجازه "حرف زدن از از امام و انقلاب" را در دانشگاه ها نمی‌دهند گفت: "آن دسته از مسئولین دانشگاه‌ها که این اجازه را نمی‌دهند قطعا یا غافل‌اند و یا جاهل، چون حفظ نظام به حفظ گفتمان امام و انقلاب وابسته است."
وی همچنین با هشدار در مورد وجود "اساتید سکولار" در دانشگاه ها، به انتقاد از وزرای علوم قبل از خود پرداخت و اظهار داشت: "من نشنیدم در این دوران سی و اندی‌ساله انقلاب، وزیری بگوید که ما استاد سکولار نمی‌خواهیم."
وی افزود: "اگر من هم در همان فضای قبلی موضع‌گیری و حرکت می‌کردم قطعا این‌قدر حمله به ما نمی‌شد."
کامران دانشجو با تاکید بر لزوم "اصلاح ناهنجاری ها" در مراکز آموزش عالی، خبر از جذب ۱۲ هزار عضو جدید هیات علمی به دانشگاه‌ها داد و اعلام کرد که تا انتهای عمر دولت فعلی، ۱۰ هزار عضو دیگر هیات علمی نیز مشغول به کار خواهند شد.
تا پایان دوره مسئولیت دولت محمود احمدی نژاد، کمتر از یک سال دیگر باقی مانده است.
آقای دانشجو پیشتر هم اعلام کرده بود که استادانی که "التزام به اسلام و ولایت فقیه" ندارند، جایی در مراکز آموزش عالی نخواهند داشت و خطاب به روسای دانشگاه ها گفته بود: "شما حق ندارید کسی را در دانشگاه ها جذب کنید که در مسیر التزام عملی به ولایت فقیه و قانون اساسی حرکت نمی کند."
وی افزوده بود: "به میزان مورد نیاز، افراد دلسوز در کشور داریم که بخواهیم افراد غیرهمسو با نظام را از بدنه خارج کنیم و از این اقدام خود شرمنده نخواهیم بود."
ژیلا بنی یعقوب در زندان، عیسی سحرخیز در اعتصاب غذا


دویچه وله:
ژیلا بنی یعقوب، روزنامه نگار و فعال اجتماعی برای گذراندن دوران محکومیت خود به زندان اوین فرا خوانده شد. در همین حال عیسی سحرخیز در اعتراض به "عدم رعایت قانون در پرونده‌اش" در اعتصاب غذا به سر می‌برد.
ژیلا بنی یعقوب سردبیر سرویس اجتماعی روزنامه سرمایه و سردبیر وب سایت کانون زنان ایرانی روز یکشنبه ۱۲ شهریور (دوم سپتامبر) برای گذراندن دوران محکومیت یک ساله‌ی خود به زندان اوین رفت.
به گزارش سایت کلمه، خانم بنی یعقوب ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ یک هفته پس از برگزاری انتخابات جنجال برانگیز ریاست جمهوری دهم در ایران به همراه همسرش، بهمن احمدی امویی بازداشت شده بود. دادگاه این فعال حقوق زنان را در خرداد ماه ۱۳۸۹ به یک سال حبس تعزیری و ۳۰ سال محکومیت از شغل روزنامه‌نگاری محکوم کرد.
از سوی دیگر همسر خانم بنی یعقوب نیز دوران محکومیت ۵ ساله‌ی خود را در زندان رجایی شهر کرج می‌گذراند. پیش‌تر آقای امویی در زندان اوین به سر می‌برد اما مسوولان قضایی تصمیم گرفتند با وجود آنکه در حکم دادگاه، تبعید این روزنامه نگار قید نشده بود، وی را به زندان رجایی شهر بفرستند.
اعتصاب غذای منتقد رهبر جمهوری اسلامی
در خبری دیگر عیسی سحرخیز روزنامه نگار و فعال سیاسی در زندان اوین دست به اعتصاب غذای ‌تر زده است. این زندانی سیاسی به مدت شش ماه به صورت حفاظت شده در بیمارستان تحت مداوا قرار داشت.
به گزارش وب‌سایت کلمه، آقای سحرخیز هم‌زمان با برگزاری اجلاس سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در تهران به بند ۲۰۹ زندان اوین بازگردانده شده است.
بر اساس این گزارش، آقای سحرخیز کماکان دو روز یکبار مورد آزمایش خون قرار می‌گیرد. پزشکان پیش‌تر در خصوص وضعیت پزشکی وی نظر به "عدم تحمل کیفر" داده بودند.
این روزنامه‌نگار منتقد حکومت پیش از این گفته بود چنانچه قانون درخصوص پرونده قضایی وی رعایت نگردد و برخلاف نظر پزشکان معالج به زندان بازگردانده شود، دست به اعتصاب‌غذا خواهد زد.
عیسی سحرخیز تیر ماه ۱۳۸۸ و در جریان اعتراضات گسترده به نتیجه دهمین انتخابات ریاست جمهوری بازداشت شد. شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران وی را به اتهام "توهین به رهبری و تبلیغ علیه نظام" به سه سال زندان محکوم کرد.
خرداد ماه امسال مدت محکومیت این روزنامه‌نگار منتقد آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، پایان یافت، ولی تاکنون از آزادی وی جلوگیری شده است. همچنین آقای سحرخیز در مدت زندان خود حق استفاده از مرخصی را نداشته است.
نگرانی از وضعیت جسمی حسین رونقی، ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ ﺷﺪﻩ گروه امداد به زلزله زدگان


کلمه:
ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ سیدﺣﺴﯿﻦ ﺭﻭﻧﻘﯽ ملکی، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ ﺷﺪﻩ های ﮐﻤﭗ کمک رسانی به زلزله زدگان بر اثر ﺧﻮﻧﺮﯾﺰﯼ ﺷﺪﯾﺪ ﮐﻠﯿﻪ نامساعد اعلام ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ خبر نگار ﮐﻠﻤﻪ، ﺣﺴﯿﻦ ﺭﻭﻧﻘﯽ ﻃﯽ ﺗﻤﺎﺱ ﺗﻠﻔﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻋﻼ‌ﻡ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﻭﯼ ﻣﺴﺎﻋﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰﯼ ﮐﻠﯿﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
بیش از ۳۰ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﻣﺪﺍﺩ ﮔﺮﺍﻥ ﮐﻤﭗ ﺳﺮﻧﺪ که برای کمک به زلزله زدگان در این منطقه بودند ﺩﺭ ﺩﻭﻡ ﺷﻬﺮﯾﻮﺭماه ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ و برخی از این امدادگران پس از چند روز بازداشت با تودیع وثیقه آزاد شدند. باقیمانده افراداوایل هفته ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻗﺮﻧﻄﯿﻨﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺗﺒﺮﯾﺰ ﺑﻪ ﺍﻃﻼ‌ﻋﺎﺕ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺍﻧﺘﻈﺎﻣﯽ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﯾﮑﺎﻥ ﺍﯾﻦ افراد، ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺪﺕ ﭘﻨﺞ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﯽ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺍﻃﻼ‌ﻋﺎﺕ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺍﻧﺘﻈﺎﻣﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘند.
پیشتر کلمه از ضرب و شتم حسین رونقی توسط بازجوهای اطلاعات اهر و تبریز خبر داده بود.
این کوشنده حقوق بشر به همراه سایر بازداشت شده ها دست به اعتصاب غذای خشک زده بود و همین امر باعث تشدید خونریزی کلیه های تازه عمل کرده اش شده و باتوجه به اینکه مقامات قضایی و امنیتی اجازه درمان و مصرف دارو به این زندانی بیمار را ندادند نگرانی ها نسبت سلامتی وی افزایش یافت.
نکته شایان توجه این است که یک مقام اطلاعات سپاه در رابطه با بازداشت حسین رونقی به یکی از بستگان رونقی بیان کرده “سپاه با بازداشت حسین رونقی مخالف بوده و از بازداشت وی اطلاعی نداشتند. وی گفته مرخصی درمانی رونقی با هماهنگی سپا ه و مقام قضایی انجام گرفت و در طول مدت حضور حسین در خارج از زندان او فعالیت سیاسی یا تحرک مشکوکی انجام نداده بود و به همین دلیل ما سه بار تا قبل از بازداشتش با تمدید مرخصی وی موافقت کردیم”
این مقام اطلاعاتی گفته بود: اگر سپاه را از بازداشت او مطلع می کردند حتما مخالفت می کردیم چرا که رونقی متهم اطلاعات سپاه بوده و اشراف کامل بر رفتار وی عملکرد او داشتیم و اگر نیاز به برخورد با رونقی بود قطعا ما خودمان انجام می دادیم.
حسین رونقی ملکی از بازداشت شده های پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ است که توسط اطلاعات سپاه بازداشت شد و در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباسی به ۱۵ سال حبس محکوم شد.
دو سال از بازداشت بی مرخصی نسرین ستوده گذشت


 
رضا خندان همسر نسرین ستوده وکیل دربند و فعال حقوق زنان که دو سال است در زندان اوین روزگار میگذراند در یادداشتی در صفحه فیس بوک خود به شرح آنچه ۱۳ شهریور سال ۸۹ گذشته بود پرداخته است.
به گزارش کلمه، نسرین ستوده از ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ در بازداشت است و در دادگاه به جرم “اقدام علیه امنیت ملی، تبانی و تبلیغ علیه نظام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر” به تحمل ۱۱ سال حبس تعزیری، ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور و به جرم تظاهر به بی حجابی به ۵۰ هزار تومان جریمه نقدی محکوم شده است.
رضا خندان در یادداشت خود با بیان اینکه نیما و مهراوه ۷۴۰ روز است که او را در کنار خود ندارند. مانند خیلی از بچه‌های دیگر. آنها با وجود همه‌ی مشکلات، کم و بیش با موضوع کنار آمده‌اند نوشته است: و این همان قدرت انسان است. و دقیقا همان چیزی است که نفرت گرایان آن را نادیده می‌گیرند.
متن کامل این نوشته به شرح زیر است:
آن روز شنبه بود – ۱۳ شهریور.
نسرین صبح زود رفت دادگاه برای پیگیری پرونده‌ی موکلان‌اش و تا ساعت ۱۰ برگشت.
بدون هیچگونه آمادگی و تدارک برای بازداشت به همراه خانم غنوی که وکیل‌اش بود به محل دادسرا رفتیم. ازدحام بیش از حد مردم در زیر آفتاب داغ در مقابل در ورودی دادسرا, ورود به آنجا را مشکل کرده بود. نسرین موضوع احضارش را با یکی از مامورین در میان گذاشت و به او گفت: “اینها خودشان منو احضار کرده‌اند و اگر نمی‌توانند شرایط ورودم را مهیا کنند من برمی‌گردم تا اگر خواستند، زحمت بکشند خودشان با ماشین بیایند دنبالم”.
بالاخره آن مامور راه را باز کرد و نسرین در میان ازدحام جمعیت وارد دادسرا شد. او حتی نتوانست با من خداحافظی کند. البته فکر می‌کرد که احتمالا پس از ساعاتی برمی‌گردد. او حتی از بچه‌ها هم خداحافظی نکرده بود.
من بدبین‌تر از او بودم و احتمال می دادم مدتی او را در حبس و انفرادی نگه می‌دارند تا مطمئن شوند فشار بازداشت و دوری از بچه‌ها باعث خواهد شد او از کشور خارج شود.
دقایقی بعد خانم غنوی از دادسرا به بیرون آمد و گفت که به او اجاره ندادند در بازپرسی حضور داشته باشد. اندکی بعد از آنجا رفتیم تا در ساعات پایانی وقت اداری دوباره به آنجا سری بزنیم شاید او را آزاد کرده باشند.
ساعت دو نیم بعد از ظهر بود که به زیر پل یادگار امام رسیدم. در آنجا پدر یکی از موکلین نسرین را دیدم که می گفت: “هرکاری کردم نتوانستم تلفنی از خانم ستوده خبری بگیرم. فکر بیام اینجا تا شاید بتوانم شما را در اینجا ببینم.
او از موضوع احضار نسرین خبر داشت بنابر این از صبح آمده بود آنجا و پشت یکی از ستون‌ها کشیک می‌داده تا شاید به طور اتفاقی ما را ببیند و یا بتواند خبری از او بگیرد.
ساعت حدود سه و نیم بعد از ظهر بود که مهراوه سراسیمه زنگ زد و گفت که: “بابا تلفن خانه زنگ زد و یک آقای بی‌ادبی با تحکم گفت که: “گوشی را بده به بزرگترت. شماره تلفن‌اش هم نیفتاده بود. به خاطر همین من هم که تنها بودم گوشی را قطع کردم و آن را از پریز کشیدم تا دوباره مزاحم نشود. الان هم دارم با موبایل خودم زنگ می‌زنم.”
چند روز بعد که برای پیگیری پرنده‌ی نسرین به دادسرا رفته بودم, اینطور که بازپرس اولیه‌ی نسرین می‌گفت به یکی از همکارانشان گفته بودند که به خانواده‌‌ی ستوده قرار بازداشت‌اش را اطلاع دهید. این تلفن و لحن تهدید‌گونه و ترساندن یک بچه‌ی ‌تنها‌، در واقع نوعی اطلاع‌رسانی به شیوه‌ی خودشان بوده است.
من خودم را فوری به خانه رساندم و از آنجا به دنبال نیما که در مهد کودک بود رفتیم. نزدیک خانه که رسیدیم نیما سراغ مادرش را گرفت و من گفتم که امشب مامان نیست و جایی رفته است. برای او ‌نبود مادر در حد یک شب اتفاق غیر عادی نبود. ولی حتی تصور این که شب دوم هم مادرش را نبیند هول انگیز بود.
امروز دقیقا دو سال از آن روز سپری شده است. نیما و مهراوه نه تنها در شب دوم بلکه ۷۴۰ روز است که او را در کنار خود ندارند. مانند خیلی از بچه‌های دیگر. آنها با وجود همه‌ی مشکلات، کم و بیش با موضوع کنار آمده‌اند.
و این همان قدرت انسان است. و دقیقا همان چیزی است که نفرت گرایان آن را نادیده می‌گیرند.
۱۰ ماه بعد، یک روز هنگام برگشتن از ملاقات، مهراوه می‌گفت: “بابا این خانم‌های مامور که مامان را به محل ملاقات می‌آورند خیلی مهربون‌اند. امروز که نیما داشت با مامان خدا حافظی می‌کرد اون خانم مامور یک گوشه ایستاده بود و آروم داشت اشک هایش را پاک می کرد.”
و این همان قدرت انسان است. و دقیقا همان چیزی است که نفرت گرایان آن را نادیده می‌گیرند.
ممانعت از انتشار فصلنامه سیاووشان


ندای سبز آزادی:
انتشار فصلنامه تحلیلی-پژوهشی سیاووشان از نه ماه پیش با فشارهای غیر قانونی متوقف شده است.
گزارش‌های رسیده به ندای سبز آزادی حاکی از آن است که حدود نه ماه پیش هنگامی که شماره چهاردهم این فصلنامه در آستانه انتشار بود، به گونه‌ای فرا قانونی از انتشار بازداشته شد و پیگیری این مسئله از طریق نهادهای قضایی از بهار ۱۳۹۱ تا کنون بی نتیجه بوده است.
این فصلنامه فرهنگی-اجتماعی-هنری، از شماره نهم با کیفیتی قابل قبول، بازتاب دهنده دغدغه‌های روشنفکری در زمینه‌های تاریخ معاصر، اندیشه، ادبیات ایران و جهان، روان‌کاوی و روانشناسی، هنر و علوم اجتماعی بوده است.
در سیزده شماره منتشر شده، سید حسین مجتهدی، مدیر مسئول و علی حاج قاسمعلی سردبیر فصلنامه سیاووشان بودند.

۱۳۹۱ شهریور ۱۱, شنبه

گزارش هفتگی کارگری/ تعطیلات تابستانی کارگران و نبود اطمینان از بازگشت به کار
             

کلمه – گروه کارگری: در هفته های اخیر بسیاری از کارگران در تعطیلات تابستانی به سر می برند. بسیاری از واحدهای تولیدی تعطیلات تابستانی خود را به نسبت سال گذشته افزایش دادند. علاوه بر تعطیلات تابستانی، بعضی از کارخانه های صنعتی بزرگ به علت بحران اقتصادی و کاهش تولید‌ات خود، بخشی از کارگران را به مرخصی های اجباری می فرستند که در بعضی موارد تعدادی از این کارگران از سوی کارفرما برای ادامه همکاری پذیرفته نمی‌شوند. اینها مسائلی است که باعث نگرانی بسیاری از کارگران قراردادی در این ایام تعطیلات می شود و آنها با اضطراب و عدم اطمینان از بازگشت به کار این روزهای تعطیل را سپری می کنند.
حوادث ناشی از کار و ناکارآمدی دولت
در هفته گذشته پنج کارگر در حین کار جان خود را از دست داده اند و دو نفر دیگر نیز مجروح شدند. این مرگ ها را نمی توان تنها یک حادثه تلقی کرد و ردپای ناکارآمدی دولت در عدم نظارت بر حسن اجرای قوانین بهداشت کار کاملا مشهود است. ماده ۸۵ قانون کار رعایت بهداشت کار را الزام آور می داند و بر اساس ماده ۹۵ کارفرما موظف است که ضوابط بهداشت و ایمنی کار را رعایت کند. اداره کل بازرسی وزارت کار نیز موظف است تا اجرای صحیح ضوابط فنی و بهداشت کار در کارگاه ها را بازرسی کند و با کارگاه های متخلف قبل از وقوع حادثه برخورد کند.
اما گویا همه این قوانین فقط بر روی کاغذ است و دولت تعهدی برای اجرای آنها ندارد و در عمل این جان کارگران است که به علت نبود ایمنی در کار تلف می شود. تنها در سال گذشته و در کل کشور ۱۵۰۷ کارگر در حین کار به علت حواث ناشی از عدم ایمنی در کار جان خود را از دست داده اند.
در تربت حیدریه و در روستای اسفیوخ کف شکنی غیر مجاز یک حلقه چاه باعث مرگ دو کارگر شد. کارگران مزبور درحال حفاری با کمپرسور در داخل چاه بودند که اتصال برق این دستگاه با آب منجر به برق گرفتگی و فوت آن‌ها شد.
در شهر قم نیز دو کارگر افغان در حین حفر چاه در حادثه ای مشابه جان خود را از دست دادند. یکی از کارگران در بالای چاه بالابر مشغول درآوردن آوار بوده که بر اثر برق گرفتگی به داخل چاه سقوط می‌کند. با این سقوط، کـارگر حفار در کف چاه نیز جان خود را از دست می‌دهد.
در مشهد نیز کارگر ۳۰ ساله‌ای بر اثر سقوط از بالای درختی در کوهستان پارک شادی مشهد کشته شد. این کارگر برای هرس کردن شاخه‌ها، بالای درخت رفت اما ناگهان از روی درخت سقوط کرد و به شدت مصدوم شد و هنگام انتقال به مرکز درمانی بر اثر شدت صدمات وارده جان سپرد.
در بردخون از شهرهای استان بوشهر نیز رعایت نشدن اصول ایمنی در حین کار، موجب بروز مرگ دو کارگر شد. به گزارش ایلنا، در حادثه اول جوانی ۲۰ساله در حین انجام عملیات جوشکاری بر روی داربستی به ارتفاع ۷ متر دچار برق گرفتگی شد و سقوط کرد. کارگر دیگری نیز در حین انجام کار دچار برق گرفتگی شد که دست چپ وی دچار سوختگی شدیدی شد.
اخراج و بیکاری کارگران
“نساجی قائم‌شهر تبدیل به قبرستان ماشین آلات شده و دستگاه‌های موجود در این کارخانه باز شده و در حال فروش است؛ تعداد کارگران آن از ۵ هزار نفر به ۹۰۰ نفر کاهش یافته است.” این سخنی است که نادر قاضی‌پور نماینده ارومیه و عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس در توصیف شرایط فعلی حاکم بر نساجی قائم شهر به خانه ملت گفت. وی با بیان اینکه حداقل ۲۰ میلیون جمعیت زنان ایران نیاز به چادر و مانتویی دارند که صنعت نساجی باید آن را تولید کند، گفت: اگر سالانه هر فرد مصرفی حدود ۵ متر هم داشته باشد، ما در سال نیاز به ۱۰۰ میلیون متر پارچه داریم، حال مسئولان باید توضیح دهند برای اینکه صنعت نساجی این نیاز را تأمین کند، چه کرده‌اند.
نساجی مازندران متشکل از نساجی تلار، نساجی طبرستان، گونی بافی و کارخانه ریسندگی و بافندگی و نساجی تجن است. نساجی مازندران در دو دهه گذشته بیش از ۷۰۰۰ کارگر داشته است که در سال های اخیر بخش اعظمی از این کارگران اخراج شدند و در حال حاضر تعداد کارگران این کارخانه تنها حدود ۷۰۰ نفر می باشد. این کارخانه بعد از انقلاب زیر نظر بانک صنعت و معدن اداره می شد. در سال ۱۳۷۲ به علت بدهی به بانک ملی واگذار شد. ناکارامدی بانک ملی موجب افزایش بحران در کارخانه شده بود، بطوریکه در سال ۸۷ بیش از ۱۸۰ میلیارد تومان بدهی داشت.
در سال ۱۳۸۴ با ابلاغیه سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی توسط رهبری روند واگذاری کارخانجات و ثروت های ملی و دولتی به افراد و جریان های نزدیک به حاکمیت اغاز شده بود. به علت بدهی فراوان کارخانه که ماحصل بی تدبیر مسئولین بود، افراد و جریان های مالی اختصاصی داخل کشور حاضر نشدند مسئولیت این کارخانجات را بر عهده بگیرند.
دولت نیز بدون پذیرفتن مسئولیت این بحران ها و احساس تعهد به زندگی هزاران کارگران بیکار شده، در سال ۱۳۸۷ طی توافقنامه ای سهام شرکت کارخانجات نساجی مازندران را به یک سرمایه گذار خارجی تبعه ترکیه واگذار کرد. این واگذاری زمانی انجام شد که خاوری، متهم فراری اختلاس سه هزار میلیارد تومانی، مدیر عامل بانک ملی بود. با تحریم بانک ملی روند تجهیز و نوسازی کارخانه هم دچار مشکل شد. سرمایه گذار ترکیه ای هم هنوز نتواست به تعهدات خود عمل کند و کارگران همچنان بیکار هستند و بیش از دو سال است که هیچ حقوی دریافت نکرده اند.
اعتصاب کارگران
در هفته گذشته صدها کارگر بازارچه پرویزخان بدلیل عدم پرداخت دستمزد روزانه معوق خود دست از کار کشیدند. این کارگران روز مزد می باشند و بیش از دو هفته است که مزدی دریافت نکرده اند. یکی از این کارگران به خبرنگار کرمانشاه پست گفت: آقایان هر روز سفره هایشان رنگی می شود و ما کارگران هر روز سفره هایمان خالی. بازارچه پرویز خان مهمترین پایانه صادرات به کشور عراق است. مسئولین بجای پرداخت مزد کارگران اعتصابی با مراجعه به قصرشیرین و برخی نقاط نزدیک تعدادی از بیکاران را برای کار در بازارچه گسیل داشته اند.
وعده های خالی دولت به کارگران
بیش از بیست ماه از مصوبات هیات دولت در سفر به استان قزوین می گذرد. در این مدت هنوز وعده‌های دولت در خصوص حل مشکلات کارگران کارخانه های نخ ریسی این استان عملی نشده است. کارخانجات نخ ریسی استان قزوین از سال ها قبل بواسطه ناکارآمدی در مدیریت دچار بحران شده بودند.
از دو سال گذشته تا کنون به بهانه دریافت وام و نوسازی کارخانه ها تعطیل شده است و همه کارگران نیز بیکار شدند. در آبان ماه گذشته صد نفر از کارگران بیکار شده این کارخانه ها رو به روی نهاد ریاست جمهوری تجمع اعتراضی داشتند و علی رغم وعده های که به انها دادند اما هنوز مشکلات شان حل نشده است و هنوز بخش اعظمی از کارگران بیکار هستند و ماها حقوق معوقه دارند.
کارخانه های فرنخ، مه نخ و ناز نخ حدود هزار کارگر داشتند که اکنون تنها حدود دویست نفر از انها به کار اشتغال دارند. سعید نعمت نیا رئیس شورای اسلامی کارخانجات نخ ریسی فرنخ و مه نخ در این زمینه به خبرنگار ایلنا گفت: با حمایت و همکاری مدیران داخلی کارخانه و اعضای شورای کارگری و کارگران، و با انعقاد قراردادهایی با عرضه کنندگان پنبه جهت خرید مواد اولیه باعث فعالیت مجدد بخشی از کارخانه شده است و در حال حاضر حدود ۲۵۰ کارگر با مدیریت کارگران و اعضای شورای کارگری فعالیت می‌کنند.
دستمزد کم و سفره کوچک کارگران
هم اکنون حدود ۱۳ میلیون کارگر در کشور داریم که تنها ده میلیون آنها مشمول قانون کار هستند و دارای سوابق بیمه ای می باشند و حدود ۳ میلیون کارگر نیز بدون داشتن بیمه کار می کنند و در آمار تامین اجتماعی حضور ندارند. بیش از پنجاه درصد از جامعه کارگری کشور در کارگاه های کوچک و زیر ۲۵ نفر کار می کنند که در بسیاری از موارد قوانین کار در آنجا بخصوص در زمینه حداقل دستمزدها و بیمه رعایت نمی شود و نظارتی هم بر آنها در این زمینه اعمال نمی شود.
بر اساس گزارش های فعالان کارگری و کارشناسان حوزه کار، تنها حدود ۷۵ درصد از کل کارگران صرفا حداقل دستمزدهای سالیانه مصوب شورای عالی کار را دریافت می کنند؛ و حقوق ۲۵درصد از کارگران نیز در ماه کمتر از ۳۹۰ هزار تومان است. به دلیل گستردگی بیکاری و اوضاع نابسامان کار و اشتغال در سطح کشور، کارگران مجبورند به این دستمزدهای کم تن دهند. میزان دستمزد کارگران در ماه تنها برای تامین هزینه زندگی ده روز آنها کفایت می کند. با توجه به این دستمزدهای اندک و قیمت مواد غذایی در این روزها باید گفت که کارگران میهن ما گرسنه هستند!
جای خالی حقوق کارگران در سخن منتقدان
متاسفانه جامعه کارگری اولین قربانی ناکارآمدی دولت در اداره کشور است و روز به روز سفره اش تنگ تر می شود و حیات بر آنها سخت تر می شود؛ و از ان بدتر گم شدن خواست ها و مطالبات این بخش از جامعه در میان کنش های سیاسی روزمره است.
عدم مواجه با “سپهر سیاست از زمین کار”، معیشت و زیست روزانه و بی توجهی به عنصر کار و تولید در زمینه سازمان دهی مردم و کنشهای اعتراضی – اصلاحی، شاید یکی از اساسی ترین نقطه ضعف فعالان سیاسی منتقد در سال های گذشته در دل جنبش اصلاحات و اکنون در دل جنبش سبز باشد. کار، اساسی ترین فعل آدمی در حیات است و مواجه با سیاست از زمین کار روزانه، واقعی ترین و انضمامی ترین شکل مواجه با سیاست است.