۱۳۹۱ دی ۲۸, پنجشنبه

احتمال اعدام زانیار و لقمان مرادی طی روزهای آینده
 
همزمان با سفر ماموستا شیرزادی امام جمعه مریوان به پایتخت، برخی منابع مطلع میگویند احتمال اجرای حکم اعدام برای دو شهروند ایرانی کرد که از مهرماه سال ۸۸ به اتهام قتل پسر امام جمعه مریوان در زندان رجایی شهر بسر می برند ، افزایش یافته است. زانیار و لقمان مرادی پیش تر در زمستان سال ۸۹ از سوی دادگاه انقلاب اسلامی به اتهام " محاربه " و افساد فی الارض به اعدام محکوم شده بودند و این حکم توسط شعبه ۱۴ دیوان عالی کشور تایید شده بود.
خانواده مرادی طی روزهای گذشته با انتشار اطلاعیه ای از فعالین حقوق بشری ایران و جهان درخواست کرده بود تا با واکنش به موقع از اجرای حکم زانیار و لقمان جلوگیری کنند. 
آمنه قادری، مادر زانیار مرادی می گوید:“من از مسئولین قضایی و مسئولین حکومتی جمهوری اسلامی درخواست می کنم به فشارهایی که به زندانیان سیاسی می آوردند و احکام سنگینی که برای آنها صادر می کنند خاتمه دهند. از مجامع عفو بین الملل و سازمان حقوق بشر و فدراسیون زندانیان سیاسی و روزنامه نگاران می خواهم حکم اعدام را محکوم کنند زیرا تمام کسانی که زیر حکم اعدام هستند حق زندگی دارند. در میان آنان کسانی مثل زانیار و لقمان بی گناه هستند و تحت شکنجه از آنها اعتراف گرفتند.” 

خانم شریفی مادر لقمان مرادی نیز که به سختی قادر به صحبت است، می گوید: “چند وقت پیش در زندان کرج از پشت شیشه او را دیدم. حال مناسبی نداشت و بخاطر اینکه تلفنهای شنود است نمی توانست چیزی بگوید. هر چقدر پیگیری کردیم به درهای بسته برخوردیم. دیگر چیزی از ما باقی نمانده، مانند مرده های متحرک هستیم. چشم امید به سازمان های حقوق بشر داریم. داخل که صدای مان شنیده نمی شود و مسئولین جوابی نمی دهند پس سازمانهای حقوق بشر بداد ما برسند و نگذارند بچه های مان اعدام شوند.”
اقبال مرادی، پدر زانیار با ابراز نگرانی از خطر اعدام فرزندش می گوید: “زانیار و لقمان حدود چهل ماه است که در زندان هستند که نه ماه آن در انفرادی و تحت شکنجه های جسمی و روحی سخت بودند. تا اینکه توسط قاضی صلواتی در دادگاه ناعادلانه پانزده دقیقه ای به اعدام محکوم شدند. چند روز پیش باخبر شدیم که می خواهند حکم اعدام را اجرا کنند و به بچه ها گفته اند شما هنوز زنده اید؟”
عثمان مرادی، پدر لقمان نیز خاطرنشان می شود: “آن روز که پسرم را در خانه بازداشت کردند او مریض بود و از آزمایشگاه آمده بود حتی در دفترچه تاریخ آزمایشگاه نوشته شده، اما بعد در پرونده اش به دروغ نوشته بودند که در مرز دستگیرش کرده اند. نه ماه او زیر دست اطلاعات و تحت شکنجه و بازجویی بود. بعد بیست روز در زندان نگهداری شد اما دوباره به اطلاعات برگردانند و تحت شکنجه از آنها اعتراف گرفتند. به حدی وضعیت اطلاعات وحشتناک است که وقتی لقمان را دیدم گفتم چرا اعتراف دروغ کردی؟ جواب داد الان هم دوباره من را به اطلاعات ببرند اگر بگویند به تمام ترورها اعتراف کن می کنم. حاضرم من را اعدام کنند اما به اطلاعات نبرند. هر کاری می خواهند بکنند اما به اطلاعات بازنگردانند…”
پس از تایید حکم زانیار و لقمان مرادی در دیوان عالی کشور، امام جمعه شهر مریوان، ماموستا شیرزادی در همان اوایل که پسرش کشته شده بود در بین مردم شهر اعلام کرد که این کار خود جمهوری اسلامی است. او به علت تردیدی که در درستی حکم داشت، گفته بود که نمی خواهد در زمان اجرای حکم این دو جوان حضور داشته باشد. اما نیروهای اطلاعات پیش تر به امام جمعه اعلام کرده بودند که باید در زمان اجرای حکم حضور داشته باشد. به همین دلیل سفر ناگهانی امام جمعه مریوان به تهران نشان از اعدام قریب الوقوع زانیار و لقمان مرادی دارد.

 
لاهیجیرئیس پلیس به‌خاطر چرخاندن "اوباشدر شهر مجرم است

عبدالکریم لاهیجی نایب رئیس فدراسیون بین‌المللی جامعه های حقوق بشر به دویچه وله می‌گوید که چرخاندن "اوباش" در شهر تنها امری خلاف کرامت و حیثیت انسانی نیست، بلکه در چارچوب قوانین کنونی ایران نیز جرم محسوب می‌شود.

حسین ساجدی‌نیا رئیس پلیس تهران از دستگیری ۱۷۳ نفر "اراذل و اوباش" خبر داده که میانگین سنی آنها زیر ۲۵ سال است. رئیس پلیس تهران پس از گرداندن این افراد در محله خزانه در جنوب تهران گفته است: «پرونده این افراد به صورت ویژه در مراجع قضایی مورد بررسی قرار خواهد گرفت و احکام سنگینی نیز برایشان صادر خواهد شد


عبدالکریم لاهیجی نایب رئیس فدراسیون بین‌المللی جامعه های حقوق بشر در گفت‌وگو با دویچه وله با اشاره به این‌که هیچ کس حق ندارد حتی محکومان به اعدام را در کوچه و بازار بگرداند، می‌گوید رفتار با این افراد حتی در چارچوب قوانین کنونی ایران نیز جرم است و می‌توان رئیس پلیس تهران را  تنها و تنها به همین دلیل محاکمه و محکوم کرد.
در روزهای گذشته دو متهم از چهار متهمی که حدود یک ماه پیش با تهدید چاقو پول و اموال شخصی یک شهروند تهرانی را به سرقت برده بودند نیز به اعدام محکوم شدند. عبدالکریم لاهیجی می‌گوید معلوم نیست که دادگاه این افراد عادلانه برگزار شده باشد.

دویچه وله: برای دو نفر از "زورگیران" در تهران که اخیرا فیلم "زورگیری" آنان در شبکه‌های اجتماعی پخش شده بود، حکم اعدام صادر شده است. مقامات قضایی و انتظامی جمهوری اسلامی استدلال می‌کنند که رسیدگی سریع به این پرونده و صدور حکم اعدام در این موارد باعث ایجاد امنیت و آرامش در جامعه خواهد شدشما در این‌باره چه فکر می‌کنید؟ آیا همین‌طور است؟

عبدالکریم لاهیجینخست این که هیچ ارتباطی بین مجازات، به‌ویژه اعدام با تامین امنیت و آرامش عمومی وجود ندارد، نه در ایران و نه در هیچ جای دیگر دنیا. علل و عوامل نبودن امنیت و آرامش را باید از دیدگاه‌های مختلف از جمله از نظر سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مورد بررسی قرار داد و تا زمانی که با این عوامل مبارزه نشود، مسلم است که در هیچ جامعه‌ای امنیت و آرامش برقرار نمی‌شود.

 به‌ویژه این که در ایران مقامات انتظامی، نیروی انتظامی، سپاه پاسداران و شبکه‌های امنیتی خودشان منشأ نبود امنیت و آرامش هستند. به طور کلی وقتی شما سیر مجازات اعدام و مجازات‌های سنگین را طی سه دهه گذشته در ایران ملاحظه می‌کنید، می‌بینید که روز به روز بر میزان مجازات‌ها، چه مجازات‌ها و حبس‌های سنگین و چه اعدام، افزایش یافته و روز به روز هم درجه جرم و جنایت و ناامنی و عدم امنیت در جامعه بیشتر شده است.
از طرف دیگر به سرعت عمل کردن، نشان این نیست که موازین حقوقی، که در یک محاکمه‌ عادلانه باید باشد، رعایت شود. ما نمی‌دانیم که آیا متهمان در این محاکمه اخیر، حق دفاع داشته‌اند، وکیل داشته‌اند، محاکمه علنی بوده، حق تجدیدنظر برای‌شان وجود دارد یا ندارد، یعنی همان حداقل‌هایی که یک محاکمه‌‌ عادلانه باید داشته باشد. دوم این که ما نمی‌دانیم بر اساس چه قانونی این احکام اعدام صادر شده است. می‌دانید که یک مفاهیم کلی را مورد استفاده قرار می‌دهند، مثل محاربه و می‌توانند درباره‌ هر کسی یک چنین اتهامی را بزنند و بعد هم حکم اعدام صادر کنند.

در حالی که مثلا برای جرایم اقتصادی و اختلاس حتی هویت این افراد در جریان دادگاه فاش نمی‌شود، ولی برای برخی جرایم مثل مواد مخدر به‌راحتی حکم اعدام صادر می‌شود. فکر می‌کنید این مکانیزم متناقض چه تبعاتی برای جامعه دارد؟ گزینشی عمل کردن قضات و قوه قضاییه چه پیامی به جامعه می‌دهد؟

پیامش برای جامعه این است که در ایران سیاست یک بام و دو هواست، سیاست تبعیض حقوقی‌ست. تبعیض حقوقی بین زن و مرد، تبعیض حقوقی بین مسلمان و غیرمسلمان، تبعیض حقوقی بین طرفداران حکومت و غیرطرفداران حکومت، تبعیض حقوقی بین روحانی و غیر روحانی. در عمل هم مردم می‌بینند که دادگستری و قوه قضاییه هم که باید مرجع رسیدگی به شکایات مردم باشد، مرجع دادخواهی باشد، متاسفانه سیاست تبعیض اعمال و اجرا می‌شود و به این اعتبار امید و انتظار مردم به تمام معنا از قوه قضاییه سلب می‌شود. متاسفانه مردم خودشان را در جامعه‌ای احساس می‌کنند که دیگر هیچ مرجع تظلم و هیچ مرجع دادخواهی وجود ندارد، برای این که دادگستری هم در اختیار حکومت و در اختیار نهادهای قدرت است.

هفته‌ی گذشته بیش از ۱۷۰ نفر که پلیس ایران آنها را "اراذل و اوباش" می‌خواند، پس از دستگیری در تهران، سوار بر یک تریلی چرخانده شدند. رئیس پلیس تهران گفته است: «پرونده این افراد به صورت ویژه در مراجع قضایی بررسی می‌شود و در نتیجه آن احکام سنگینی هم برای‌شان صادر خواهد شد». از لحاظ قانونی چطور ممکن است وقتی هنوز به پرونده‌ی این افراد رسیدگی نشده، اول در شهر چرخانده می‌شوند و بعد رئیس پلیس صدور احکام سنگین برای این افراد را پیش‌بینی می‌کند؟

همین رفتار نشانه آن است که در ایران قانون نیست. در ایران دادگستری نیست. در ایران تنها و تنها خودسری‌ست و منشا و مرجع خودسری‌ها هم از نیروهای امنیتی‌ و انتظامی سرچشمه می‌گیرد. نخست این‌که نه رئیس پلیس و نه هیچ مرجع دیگری حق توهین و عمل خلاف کرامت و شان انسانی را ندارد. حتی اگر کسی هم محکوم به شدیدترین مجازات شود، حتی اگر محکوم به اعدام شود، حق ندارند که او را بیاورند به کوچه و بازار و سوار اتومبیل کنند و به نظاره بگذارندچرا حق ندارند؟ برای این‌که او محکوم به مجازاتی شده است. مجازاتش این نیست که او را در کوچه و خیابان بگردانند و هم از او سلب آبرو کنند و هم از خانواده‌ی او سلب آبرو کنند.

توجه کنید پدر، مادر، خواهر و برادر، زن و فرزندان یک چنین اشخاصی دیگر چطور می‌توانند در آن جامعه سر بلند کنند؟ دوم این‌که تنها مرجعی که می‌تواند بر مجرمیت کسی و ازجمله چنین اتهاماتی که تازگی‌ها هم مد شده حکم صادر کند، دادگستری‌ست و آن هم به موجب حکم قطعی.
بنابراین نه تنها رئیس پلیس، حتی دادستان حق ندارد چنین اعمالی انجام دهد. این اعمال نه فقط با موازین حقوق بشر، با موازین حقوقی سازگاری ندارد، بلکه جرم است. یعنی می‌شود رئیس پلیس تهران را  تنها و تنها به خاطر یک چنین اتهامی محاکمه و محکوم کرد.

برای این که عملی خلاف کرامت و حیثیت یک انسان انجام گرفته است. یعنی اینها از مصادیق مشخص توهین است و توهین هم جرم است. هرچند که ممکن است این اشخاص مرتکب جرمی شده باشند. تنها و تنها دادگاه است که باید به این اتهام رسیدگی کند و تا زمانی که آن‌ها به حکم قطعی محکوم نشده‌اند، براساس اصل برائت که در قانون اساسی جمهوری اسلامی هم ماده‌ای را به خودش اختصاص داده، بی‌گناه هستند. بنابراین با انسان‌هایی که بی‌گناه تلقی می‌شوند، نمی‌شود به این صورت رفتار کرد. این رفتار در چارچوب قوانین کنونی ایران جرم است.

تاریخ 11.01.2013
نویسنده حسین کرمانی
تحریریه علی امینی

****************
جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران:
E-mail: lddhi@fidh.net

۱۳۹۱ آذر ۲۵, شنبه

  
VVMIran 
Vereinigung zur Verteidigung der Menschenrechte im Iran e.V.
Postfach 52 42 
30052 Hannover
Tel.: +49 511 44 04 84      0163 261 12 57 
Fax: +49 511 26173 76 
Email: info@bashariyat.de    www.bashariyat.de
سوز دم اين آتش بيدادگر بنياد    ميکنم فرياد، ای فرياد، ای فرياد
 
ماده 3 پيمان نامه جھانی حقوق کودک 
2. كشورھاي عضو متعھد ميشوند حمايت و مراقبتي كه براي رفاه كودك ضروري است را با توجه به حقوق و تكاليف
والدين، سرپرستان قانوني، يا ديگر اشخاصي كه به طور قانوني مسئول كودك ھستند، تضمين نمايند و در اين راستا كليهي
اقدامات قانوني و اجرايي ازم را به عمل خواھند آورد. 
3. كشورھاي عضو اطمينان حاصل خواھند كرد كه مؤسسات، خدمات و دستگاهھاي مسئول مراقبت و حمايت از كودكان،
به ويژه در زمينهھاي ايمني، بھداشت، از حيث تعداد و مناسب بودن كاركنان و نيز نظارت شايسته، با معيارھايي كه توسط
مقامات واجد صاحيت مقرر شده است منطبق باشند. 
بچه ھا سوختند، وزير خنديد 
    
گوشه ای از حوادث  
گاز گرفتگی دانش آموزان و مرگ چھار دانش آموز در خوی،  
اتصال سيم برق در مدرسه ای در مرودشت،  
آتش سوزی در روستای بيجارسر شفت از توابع فومن،  
آتش سوزی در روستای سفيان چھارمحال و بختياری،  
آتش سوزی درمدرسه شھيد رحيمی روستای درود زن فارس،  
آتش سوزی درمدرسه نصرت آباد زاھدان،  
آتش سوزی درخوابگاه دبيرستان دخترانه بيدخت،  
آتش سوزی در خوابگاه دبيرستان دريانوردی چابھار،  
آتش سوزی درمدرسه اتحاد سلماس،  
آتش سوزی در مدرسه دخترانه شين آباد پيرانشھر   
شما قضاوت کنيد: 
تاسيس يک بيمارستان ٢٢٠ تخت خوابی، ١٧ مدرسه و يک نيروگاه ٢۵٠ مگاواتی برق در عراق،  
الحيدريه نجف معادل ۴٠٠ ميليارد تومان،  
ساخت يک نيروگاه سيکل ترکيبی با ظرفيت ۵٠٠ مگاوات در ٔ منطقه ٔ
اھداء يک واحد ١۶٢ مگاواتی به زائران و اھالی استانھای کربا و نجف،  
ساخت گنبد حرمين عسگريين با 23000 خشت طا کاری،  
آماده گی ضريح حرمين عسگريين با 4000. کيلو نقره و 70 کيلو گرم طا،  
تامين ٧٠ درصد نفت سريانکا،  
وام ۶۵ ميليون داری برای برق رسانی به مناطق روستايی سريانکا  
تاسيس شبکۀ تلوزيونی سراسری برای ونروئا،  
کمک٧ ميليون داری برای ساخت فرودگاه در سنت وينست،  
کمک ١٠٠ ميليون داری  برای بازسازی به افغانستان عاوه بر کمکھای قبلی،  
ساخت ۵٠٠ واحد مسکونی در کومور،  
تامين مالی ساخت دو نيروگاه در اکوادور،  
احداث ده ھزار واحد مسکونی در کشور نيکاراگوئه 
 
وام ھای بدون بھره و درازمدت بھمراه کمکھای باعوض:  
330 ميليون دار به پاکستان / يک تا دو ميليارد دار سوريه / عراق يک ميليارد دار / وام يک ميليارد و 950
ميليون داری به سريانکا / کمک 125 ميليون داری برای جاده بازسازی لبنان / وام بدون بھره يک ميليارد
داری به بوليوی/ وام 225 ميليون داری به ونزوئا / کمک به اکوادور 40 ميليون دار / کمر 2 ميليون دار /
کنيا يک و نيم ميليون دار / حماس 521800000 دار / زيمباوه 41600000 دار / نيکاراگوئه 352 ميليون
دار / کامبيا دو ميليون دار/ تانزانيا يک و نيم ميليون دار...... 
کانون دفاع از حقوق بشر در ايران ضمن محکوم نمودن اين جنايات آشکار، اعام ميدارد که ھزينه نمودن
سرمايه ھای ملی کشور ايران در کشورھای ديگر به ھر بھانه ای پذيرفتنی نيست. 
با ماده3 . بند ھای 2 و3  پيمان نامه جھانی حقوق کودک در تضاد، مانع از مالکيت به حق کودکان اين
مرزوبوم از شرايط مناسب آموزشی و نيز برخورداری ازمدارسی مطابق با استانداردھای جھانی است.      
  376
کانون دفاع از حقوق بشر در ايران 
کميته دفاع از حقوق کودکان و نو جوانان  

۱۳۹۱ آذر ۲۲, چهارشنبه


«ایران دومین زندان بزرگ روزنامه‌نگاران در جهان»

«کميته حمايت از روزنامه‌نگاران» در گزارش سالانه خود از ترکيه، ايران و چين به عنوان بزرگترين زندان خبرنگاران و روزنامه‌نگاران در جهان نام برد.

در گزارش سالانه این سازمان مدافع حقوق روزنامه‌نگاران که مقرش در نیویورک است، ايران با داشتن ۴۵ روزنامه نگار زندانی در رده دوم جهانی قرار دارد.

در اين گزارش به مرگ ستار بهشتی وبلاگ نويس جوان ایرانی در زندان اوين، اشاره شده است.

در سال جاری ميلادی ۲۳۲ روزنامه نگار در کشورهای مختلف جهان زندانی شدند.

ترکيه با حبس ۴۹ روزنامه‌نگار، بزرگترين زندان روزنامه‌نگاران در سال ۲۰۱۲ شناخته شده است.

«کميته حمايت از روزنامه‌نگاران» می گويد دولت ترکيه با استفاده از قانون ضد تروريسم گروههايی را که فعاليتشان ممنوع شده با گروههای تروريستی يکسان قلمداد می کند.

محمد علی بيراند،‌ يکی از  روزنامه‌نگاران برجسته ترکيه نيز به خبرگزاری آسوشيتدپرس گفته است دولت آن کشور  بين آزادی بيان و تروريسم تمايزی  قائل نمی شود.

در سال جاری چين هم با ۳۲روزنامه نگار زندانی در رتبه سوم بدترين کشورهای جهان برای روزنامه نگاران معرفی شده است.

۱۹ تن از اين روزنامه‌نگاران از تبت و يا منطقه اويغورستان هستند که بخاطر نوشتن گزارش هايی درباره تنش های قومی زندانی شده اند.

«کميته حمايت از روزنامه‌نگاران» در گزارش سالانه خود تاکيد کرده است که بخش بزرگی از روزنامه نگاران زندانی از خبرنگاران داخلی هستند که از طرف دولت خودشان بازداشت و زندانی شده اند.

به گزارش «کميته حمايت از روزنامه‌نگاران» آمار سال جاری بيانگر بدتر شدن وضعيت روزنامه نگاران در جهان است. سال گذشته تعداد روزنامه نگاران زندانی ۵۳ نفر کمتر از امسال بود.

بر پايه اين گزارش بيش از ۱۳۰ روزنامه‌نگار با اتهاماتی مانند تروريسم، خيانت به کشور و فعاليت های خرابکارانه راهی زندان شده اند.

۱۳۹۱ آذر ۲۰, دوشنبه

سرمای طاقت فرسا در مناطق زلزله زده و کمبود پتو و لباس گرم
جرس: با وجود توزیع هزاران پتو و البسه گرم از سوی جمعیت هلال احمر خراسان جنوبی سرمای شدید هوا در منطقه کوهستانی و زلزله‌زده زهان خواب راحت را از مردم به ویژه کودکان سلب کرده است.
به گزارش فارس سه روز از زلزله زهان می‌گذرد و همچنان بر خدمت‌رسانی‌ها افزوده می‌شود اما افزایش سردی هوا نیاز زلزله‌زدگان را روز به روز بیشتر می‌کند.
عضو شورای اسلامی شاج با اشاره به قول‌های مسئولان و مشکلات مردم دو روستای شاج و حسین‌آباد گفت: زلزله‌زدگان مکانی برای انباشت وسایل خود که از زیرآوار در می‌آورند ندارند که به ناچار خانواده‌هایی که وسیله نقلیه دارند به روستاهای مجاور یا شهر منتقل می‌کنند ولی روستاییانی که خودرو ندارند مجبورند این وسایل را زیر باران و طوفان گوشه‌ای انبار کنند.
رضا دهقانی در زمینه میزان سرمای شدید هوا به ویژه در شب تاکید کرد: البسه گرم توزیع شده ولی به میزان کافی نیست و شب‌های منطقه کوهستانی شاج و حسین‌آباد بسیار سرد و طاقت فرساست.
وی افزود: شب‌ها مردم به ویژه کودکان و زنان با چندین لباس گرم بر تن می‌خوابند

۱۳۹۱ آذر ۱۷, جمعه


مجید دری، دانشجوی دربند: دانشگاه باید زنده و معترض باشد و در برابر مشتی تمامیت خواه سر خم نکند

به مناسبت روز دانشجو






به گزارش کلمه، این دانشجوی دربند با تبریک روز دانشجو به دانشگاه و دانشجویان و با تاکید بر اینکه دانشگاه را همچنان نماد اعتراض و مقابله با استبداد می‌دانم و معتقدم هر حرکتی از دانشگاه آغاز می‌شود و علت خفه کردن شدید دانشگاه هم این است، چرا که دانشجو تن به ذلت نمی‌دهد، می نویسد: دانشگاه باید زنده باشد، پویا باشد، معترض باشد و سر در برابر مشتی تمامیت خواه خم نکند. یادتان باشد بسیاری از هم دانشگاهیان شما ستاره دار شدند، اخراج شدند، محروم از تحصیل‌اند. یادتان باشد دانشگاه رنج کشید و نگذاشت بیرق‌اش سرنگون شود. یادتان باشد خود را از شما می‌دانند، از شمایند هر چند دور از شما. روز دانشجو به تمامی دانشجویان – اعم از در حال تحصیل و محروم از تحصیل و ستاره دار و اخراجی و… – مبارک و فرخنده. دانشجو روزت مبارک.


مجید دری، که ۱۸ تیرماه سال ۸۸ بازداشت شد، مهرماه سال ۸۹، از بند ۳۵۰ زندان اوین به زندان بهبهان در استان خوزستان منتقل شد تا شش سال محکومیت خود را بگذراند. این دانشجوی دربند، در سال ۸۶ و در اعتراض به سوء مدیریت و فضای امنیتی دانشگاه علامه، ابتدا چند ترم از تحصیل تعلیق و سپس به طور کلی از ادامه تحصیل محروم شد.


وی در سال ۸۷ و با همراهی سایر دانشجویان محروم از تحصیل که به دانشجویان ستاره‌دار معروف شده‌اند، «شورای دفاع از حق تحصیل» را تشکیل دادند. در جریان مناظره کاندیداهای ریاست جمهوری و پس از آنکه محمود احمدی‌نژاد، وجود دانشجویان ستاره‌دار را انکار کرد و گفت که چنین دانشجویانی وجود خارجی ندارند، مجید دری نیز به همراه سایر اعضای این شورا در تجمع‌های اعتراض‌آمیزی که به منظور آگاهی افکار عمومی برگزار شد، شرکت کرد تا نشان دهد که این دانشجویان وجود خارجی دارند؛ دانشجویانی که بی‌دلیل از حق تحصیل محروم شده‌اند.


متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:


شکوهٔ تاریخ بسیار است از این بیداد‌ها سینه‌ای لبریز دارد ز آتشین فریاد‌ها
رویگردان است از خودکامگان فتنه جو منزجراز حاکمان جور و استبداد‌ها
گاه از بیداد فرعون است بر موسی خجل‌گاه نفرین می‌کند بر سیرت شدّاد‌ها
تا جهان بوده است، این بوده ست کز نامردمان می‌رسد بر صاحبان زور و زر امداد‌ها


در بهبهان، مداحی بوده است به نام «گله دارزاده». نقل است که او را کشته‌اند، چندی بعد از خواندن نوحه‌ای که ابیات فوق بخشی از آن است. خیلی زیبا خوانده، پیشنهاد می‌کنم گوش کنید. «گله دارزاده» که ۵-۴ سالی می‌شود که رفته، مورد احترام بسیاری است و از آنچه که دورادور می‌شنوم و می‌بینم، دوستش دارند؛ شاید چون مرده و دیگر نیست. شاید از آن باب که مردمان دوست دارند قهرمانشان کشته شود و یا از آن رو که حرف دلشان را او جرأت بیان یافته…؛ بگذریم.


شاید تحلیل شرایط و اوضاع در موقعیتی که من هستم درست نباشد؛ محیطی بسته، تا حدودی ایزوله و دور از اجتماع. پس بهتر که به نقد کشیده شود و اشتباهاتش گفته شود تا دست کم در جهل مرکب نمانم و واقعیت را بفهمم. پس یافتن ایراد و اشکال و نقدش با شما (البته اگر خواننده‌ای داشت!).


۱- چندی است صحبت از فیس بوک آنقدر پررنگ و لعاب شده که کمتر کسی ست که از آن چیزی نشنیده باشد. عصر ارتباطات است و اطلاع رسانی و تبادل افکار و اخبار. دوستی می‌گفت اکنون در زمانی هستیم که خبررسانی بر ضدّ خودش عمل می‌کند. چرا؟! آن زمان که فیس بوکی نبود و وبلاگ و انواع شبکه‌های ماهواره‌ای و اینترنتی، چون همه در انتظار خبر بودند اگر شب نامه‌ای به دستشان می‌رسید با ولع از اول تا آخرش را می‌خواندند و اگر می‌توانستند به دیگری هم می‌دادند. اما حالا از بس که حجم اخبار بالاست آن دقت و حرص وجود ندارد و هر یک از ما از کنار خبر و اتفاقی به سادگی می‌گذریم. این است که حالا شده ضد خود. تحلیل او درست و بجا بود – به زعم من – البته کمی اغراق گونه. اما مگر جز این است که هر روز با حجم گسترده‌ای از خبر‌ها روبرو می‌شویم؟! و این امر، سنسورهای ما را تا حدودی از دقت و تمرکز بر موضوعی خاصّ می‌اندازد؟! یا از کنارشان بی‌تفاوت می‌گذریم؟! اگر خبری تیتر شود توجه بیشتری می‌کنیم و خبرهای ریز‌تر را – حتی اگر مهم‌تر باشند – کمتر مورد توجه قرار می‌دهیم؟!


۲- دنیای مجازی آفتی دیگر هم دارد: دورویی. من پشت کامپیو‌تر می‌نشینم. هر چه می‌خواهم می‌گویم و می‌نویسم با نامی غیرواقعی. ترس ردگیری و شناسایی ندارم. پس هر چه از ذهنم می‌گذرد بر زبان می‌آورم بدون آنکه نگران تبعاتش باشم. تند‌ترین موضع‌ها را نسبت به مسائل مختلف می‌گیرم و رادیکال‌ترین اقدامات را پیشنهاد می‌کنم. در صورتی که هیچ کدام از این اقدامات پیشنهادیَم را انجام ندهم، کسی مورد بازخواستم قرار نمی‌دهد که چرا خود گفتی و نکردی، نایستادی، در رفتی!؟ و می‌توانم فردا طلبکارانه بیایم و بقیه را به باد انتقاد بگیرم که شما ترسویید، شما خائن‌اید و هزار و یک انگ و توهین بار دیگران کنم. مرا که کسی نمی‌شناسد، پس بر منِ واقعی‌ام هیچ خدشه‌ای وارد نمی‌شود و منِ مجازی‌ام هر روز بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شود مثل حباب. ناپلئون می‌گوید – نقل به مضمون – چیزی را بگو که بتوانی بنویسی، چیزی را بنویس که بتوانی امضاء کنی، و چیزی را امضاء کن که بتوانی عمل کنی. دقیقاً عکس دنیای مجازی. می‌گویی و می‌نویسی بدون اینکه امضاء و یا عمل کنی. فاجعه از اینجا آغاز می‌شود و با حرف‌ها و موضع گیری‌هایم شرایط را رادیکال می‌کنم و بسته، و کسانی که در میدان‌اند را به مخمصه می‌اندازم و مورد هجمه و بالطبع ضرب امنیتی-اطلاعاتی قرار می‌دهم. پس بخشی از نیرو و توان اجتماع خواسته یا ناخواسته به دست من به هدر می‌رود.


۳- حال بیایید حالتی را متصور شویم که منِ باخودم، با منِ واقعی‌ام حرف می‌زنم. آیا بیشتر فکر نمی‌کنم؟ شرایط و اوضاع و احوال را در حرف‌ها و تحلیل‌هایم نمی‌گنجانم؟! موضع گیری‌هایم عاقلانه‌تر نمی‌شود و یا دست کم در حدّ توانم؟! منطقی‌تر به رصد می‌پردازم سپس می‌گوییم و پای حرفم هم می‌ایستم. یک نتیجهٔ بهتری را هم در پی خواهد داشت. می‌دانیم در این دنیای مجازی نیروهای نفوذی زیادند – به نقل از فرمانده جنگ سایبری بیش از هفت هزار نفر نیرو در فضای مجازی فعالند. اندک اندک چهره‌ها شناخته می‌شوند و جای جولان این افراد تنگ و تنگ‌تر. مافیا – با اشاره به بازی مافیا – شناسایی می‌شوند، صد البته خطر هم دارد. شناسایی، دستگیری و… اما مگر قرار نیست پای حرفمان بمانیم و از آن دفاع کنیم؟ باید باور کنیم که هیچ کس برای ما دل نمی‌سوزاند. کشورهای دیگر اول منافع خودشان را مورد نظر قرار می‌دهند، بعد اگر چیزی ماند به ما می‌دهند. پس در ابتدا باید خودمان پای کار شویم. اگر گفتیم و دستگیر هم شدیم باید بدانیم که دست کم ثابت کرده‌ایم اینکه گفته می‌شود در ایران «آزادی بیان» وجود دارد دروغی بیش نیست. به نوعی دست به یک مبارزهٔ مدنی می‌زنیم؛ خواسته‌هایمان را می‌گوییم و هزینه هم می‌دهیم و باید بدانیم که مشروعیت طرف مقابل هم با افزایش تعداد زندانی‌های سیاسی-عقیدتی‌اش به شدّت زیر سؤال می‌رود. مدرک بلا شک‌اش هم تعداد زندانیانی است که به جرم اعلام نظرشان در زندانند. شاید گفته شود چون خودش در زندان است اینطور می‌گوید. نمی‌دانم، شاید درست بگویند. اما می‌دانم که از دورویی و تحمیل هزینه‌ام به شانهٔ دیگران بیزارم. در دفاع از این حرف می‌گویم: یا حرف نمی‌زدم (روش اول) یا اگر حرف زدم جوابش را هم در نظر می‌گرفتم (روش دوم).


۴- راهِ سومی هم هست: «می‌گذاریم شرایط مناسب شود، بعد…». من هنوز نفهمیده‌ام مگر شرایط را غیر از خود ما کس دیگری می‌سازد؟! عوض می‌کند؟! خب اگر شرایط آن طور که شما می‌گویید بشود، چه نیازی به گفتن شماست؟! مگر ما از شرایط موجود گله نداریم؟! چه کسی می‌خواهد بر این شرایط ترک بیندازد؟! کسی غیر از خود ما؟! چه کسی باید در ساختن و پایه ریزی شرایط بهتر سهیم باشد؟! کسی غیر از خود ما؟! همیشه باید منتظر بمانیم تا دیگران بیایند و جان بر کف شرایط را برای حضور ما (!!!) فراهم آورند. چرا آن دیگران خود ما نباشیم؟! چرا نباید باشیم؟! فکر نمی‌کنید زمان قهرمان سازی گذشته؟! به این نتیجه نرسیده‌اید که خود قهرمان باشیم؟! همه با هم؟! آری سخت است، خیلی سخت. اما بهتر نیست تا خود به گود بیاییم و بیازماییم که چند مرده حلاجیم؟ که سهیم باشیم در فردا؟! و سؤالی دیگر. همانطور که ما در بهتر شدن شرایط نقش خواهیم داشت، آیا این وضعیت و شرایط موجود تقصیر ما نبوده؟! یعنی ما باعث به وجود آمدن این شرایط نشده‌ایم؟! دست پخت خودمان بود. با تووزدن، با جاخالی کردن، با بی‌تفاوتی، با اغماض، با تعلل، با تک روی، با رادیکالیسم، با کندروی…. پس حالا بر عهدهٔ چه کسی ست که شرایط را عوض کند؟ کسی غیر خود ما که در به وجود آمدنش نقش داشته‌ایم؟!


حال ما خودمان را با منِ مجازیمان حسابی سرگرم کرده‌ایم – یا شاید سرگرم کرده‌اند – و به خود هم القاء کرده‌ایم که سکوت بهترین فریاد است. شرایط موجود هم که حسابی به نفع طرف مقابل است، می‌شود گفت یک شرایط رویایی. صدا، اعتراض، فریاد، دردسر هم هیچ!! پس دیگر چه دلیلی وجود دارد که بخواهند کوچک‌ترین تغییری ایجاد کنند؟! طی چه حساب و کتابی؟! کلّی هزینه داده‌اند که به اینجا رسیده‌اند، حالا چرا باید فراموش کنند؟! تا حالا شنیده‌اید که حکومتی بدون فشار و اعتراض روشش را عوض کند؟! مگر نه این است که تب سنجِ اعتراض میزان رضایت یا عدم رضایت را اندازه می‌گیرد؟! گاهی حتی خودمان دچار این توهم نمی‌شویم که حتماً رضایت دارند که چیزی نمی‌گویند؟! پس از آن‌ها که شرایط موجود بر وفق مرادشان است چه انتظاری داریم؟ اختلاس سه هزار میلیاردی، زمین خواری آقازاده، تورم افسار گسیخته و…؛ اگر در مقابل هر کدام از این‌ها با یک فشار نسبی از افراد حقوقی و حقیقی با مطالبهٔ مشخص و مارک دار طرف بودند، این طوری می‌توانستند از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنند و دیگری را مقصر جلوه دهند و آخر هم هیچ؟! واقعاً اگر در رابطه با فاجعهٔ کهریزک اعتراض شدید شده بود، آیا امروز شاهد مرگ «ستار بهشتی» بودیم؟! و آیا سکوت امروزمان زمینه‌ای را برای اتفاقات بعدی مهیا نمی‌سازد؟! مرگ ستار بهشتی‌ها؟! آیا زمان آن نرسیده که از تجربه‌های گذشته‌مان اندکی بهره بریم؟! ایراد کار کجاست؟! چرا اینجاییم؟! ما را چه شده؟! مرگ «ستار بهشتی» یک فاجعه بود، فاجعه. بدین وسیله از خانوادهٔ ایشان و جامعهٔ وبلاگ نویسان دردمندانه تسلیت عرض نموده و تنها می‌توانم امیدوارم باشم که با ریش تراشی سر و ته قضیه هم نیاید. این امر پیگیری جدی و مطالبهٔ جمعی را در دفاع از ایشان و شناسایی و محاکمهٔ عادلانهٔ آمر و عاملانش را می‌طلبد تا شروعی باشد برای جلوگیری از تکرار مجددش.
در آخر روز دانشجو را به دانشگاه و دانشجویان عزیز تبریک عرض می‌نمایم. دانشگاه را همچنان نماد اعتراض و مقابله با استبداد می‌دانم و معتقدم هر حرکتی از دانشگاه آغاز می‌شود و علت خفه کردن شدید دانشگاه هم این است، چرا که دانشجو تن به ذلت نمی‌دهد.


پس دانشگاه باید زنده باشد، پویا باشد، معترض باشد و سر در برابر مشتی تمامیت خواه خم نکند. یادتان باشد بسیاری از هم دانشگاهیان شما ستاره دار شدند، اخراج شدند، محروم از تحصیل‌اند. یادتان باشد دانشگاه رنج کشید و نگذاشت بیرق‌اش سرنگون شود. یادتان باشد خود را از شما می‌دانند، از شمایند هر چند دور از شما.


روز دانشجو به تمامی دانشجویان – اعم از در حال تحصیل و محروم از تحصیل و ستاره دار و اخراجی و… – مبارک و فرخنده. دانشجو روزت مبارک.


ای مفتی شهر از تو پرکار تریم با این همه مستی ز تو هشیارتریم
تو خون کسان خوری و ما خون رزان انصاف بده کدام خون خوارتریم
مجید درّی
آذر ۹۱
زندان بهبهان



۱۳۹۱ آذر ۱۶, پنجشنبه

VVMIran



Vereinigung zur Verteidigung der Menschenrechte im Iran e.V.

Postfach 52 42

30052 Hannover

Tel.: +49 511 44 04 84 - 0163 261 12 57

Fax: +49 511 26173 76

Email: info@bashariyat.de www.bashariyat.de


فراخوان


روز جھانی حقوق بشر و جمھوری اسلامی ايران


سخنرانی، داستانخوانی، بحث و گفتگو



سخنرانان و موضوع سخنرانی

:

سحر محمدی

:
بازمانده پنج جانباخته دھه 60

جمھوری اسلامی و سی وسه سال جنايت


سيدحنيف ساجدی

:
کنشگر مدنی و فعال حقوق بشر

اھميت آزادی زن در سکولاريسم

داستانخوانی

: ميترا درويشيان
نويسنده و فعال حقوق بشر

مکان

:
فضای مجازی (پالتاک)

Paltalk


:

Social Issues and Politics

Human Rights

Kanoone Defa az Hoqoq Bashar dar Iran


زمان

:
دوشنبه 10 دسامبر 2012 ساعت 19.00 به وقت اروپای مرکزی

برگزار کننده

:
مھدی داداش زاده

کانون دفاع از حقوق بشر در ايران

کميته دفاع از حقوق اقوام و ملل ايرانی