۱۳۹۱ شهریور ۱۱, شنبه

تداوم بی خبری از وضعیت مریم صالحی، با گذشت دو هفته از بازداشت شبانه
                                                              

با گذشت دو هفته از بازداشت مریم صالحی، فعال حقوق بشر، پیگیری های خانواده وی در این مدت بی نتیجه بوده و هیچ اطلاعی از نهاد بازداشت کننده و محل نگهداری وی در دست نیست.
به گزارش سایت ملی – مذهبی، ماموران امنیتی ساعت چهار و نیم بامداد به منزل پدری مریم در شهر اراک وارد می شوند و با برخوردی تند و بدون ارائه حکم به تفتیش منزل پرداخته و بعد از زدن دستبند به مریم صالحی او را به محل نامعلومی منتقل می کنند. این در حالی است که در پیگیری های خانواده و دوستان مریم هیچ نهاد و ارگانی مسئولیت بازداشت او را بر عهده نگرفته است.
مریم صالحی دانشجوی بیست و پنج ساله یکی از اعضای گروه حامیان حقوق بشر در ایران است که در زیر مجموعه مدافعان حقوق بشر قرار می گیرد.
بر اساس تعریف کمیساریای عالی حقوق بشر، همه کسانی که به طور فردی یا گروهی در حمایت و بهبود حقوق بشر گام بر می دارند، مدافع حقوق بشر محسوب می شوند.
این مجموعه نگرانی های گوناگون حقوق بشری، مثل اعدام های بدون محاکمه، شکنجه، بازداشت ها و توقیف های خودسرانه، ختنه دختران و زنان، تبعیض، حقوق طبقات خاص مثل حقوق زنان، کودکان، پناهندگان و آوارگان و حقوق اقلیت های ملی و قومی و فرهنگی، زبانی و جنسیتی، مسایل استخدامی، اخراج اجباری، دسترسی به مراقبت های بهداشتی، زباله های سمی و تأثیر آن بر محیط زیست را مورد توجه قرار می دهند. فعالان حقوق بشر معتقدند که با اطلاع رسانی و علنی کردن عملکرد ناقضان حقوق بشر میتوان هرچه بیشتر واکنش و حمایت افکار عمومی و سازمانهای بین المللی مدافع حقوق بشر را در راستای حمایت از قربانیان کسب کرده و هزینه نقض حقوق بشر را برای ناقضان بیش از پیش کرد.
مریم صالحی یکی از این فعالان مدافع حقوق بشر است که از پانزده روز پیش خبری از او نیست. در این رابطه با مادر وی گفت و گویی انجام داده ایم.
صدیقه ماهوری مادر مریم صالحی طی گفتگویی اظهار داشت: از آن روزی که مریم را از خانه با دستبند بردند ( ساعت ۴ و نیم صبح چهارشنبه ۲۵مرداد ماه) تا همین امروز هر روز من و دیگر اعضای خانواده و فامیل و دوستان و آشنایان بی وقفه به هر کجا که میتوانستیم سر زدیم. از زندانهای تهران و کرج و اراک گرفته، تا دادگاه ها و کلانتریها، و دیگر جاهایی که حتی قدرت فکر کردن به آنها را ندارم مثل سر زدن به بیمارستانها و پزشک قانونی !! فقط الان از خدا میخواهم که زودتر او را ببینم که سالم و سلامت باشد. بعد از آن حتی در زندان هم که باشد می رویم ملاقاتی و حتما آزاد می شود چون میدانم که دخترم بی گناه است ، مریم فقط و فقط دوست دارد که به دیگر انسانها کمک کند و عاشق این کار است و من اصلآ نمی فهمم که چرا باید برای حکومت یا دستگاه امنیتی مزاحمتی ایجاد کند؟”
وی در خصوص سکوت دو هفته ای خانواده گفت “چند روز اول پس از اینکه دخترم را دستگیر کردند، فکر می کردیم که بهتر است کسی اطلاع نداشته باشد از فعالیتها و دستگیری مریم و… حالا پس از اینکه شدیدا نگران سلامتی مریم هستیم و با گذشت بیش از دو هفته کماکان هیچ خبری از محل نگهداری و سلامت او نگرفته ایم، فکر می کنیم که بهتر باشد که در این مورد هر چه بیشتر اطلاع رسانی و کمپین کنیم، شاید از این طریق بتوانیم با مساعدت نهادها و سازمانهای حقوق بشری، بر ماموران امنیتی یا دستگاه قضایی برای مطمئن شدن از سلامت مریم و همچنین اجرای عدالت فشار وارد کنیم. و در این رابطه از همه کسانی که به نحوی قادر به کمک میباشند از جمله مقامات دولتی و انتظامی تقاضای مساعدت کنیم.”
نامه گزارشگران بدون مرز به بان‌کی‌مون؛ انتقاد از بازداشت‌های خودسرانه و زندان‌های مخفی در ایران
             

در پی سفر دبیر کل سازمان ملل متحد به ایران، سازمان گزارشگران بدون مرز از این مقام بین المللی خواست تا “به نام جامعه جهانی”، مقامات جمهوری اسلامی را وادار به همکاری بدون قید وشرط با سازمان ملل متحد کرده و از آنها بخواهد تا تعهدات جهانی خود را به ویژه میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی که ایران از جمله کشورهای امضا کننده‌ آن است، رعایت کنند.
به گزارش تارنمای سازمان گزارشگران بدون مرز، در نامه این نهاد مدافع آزادی بیان به بان کی مون دبیر اول سازمان ملل متحد، همچنین تلاش وی برای آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران خواسته شده است.
متن این نامه به شرح زیر است:
جناب آقای بان کی مون دبیر اول سازمان ملل متحد،
در پی سفر شما به ایران، برای شرکت در نشست کشورهای غیر متعهد، که در تاریخ ٩ و ١٠ شهریور در تهران برگزار می‌شود، گزارش‌گران بدون مرز، خواهان جلب توجه شما به وضعیت غیر قابل تحمل آزادی اطلاع‌ رسانی و پیشبرد سرکوبی است که در این کشور روزنامه‌نگاران، شهروند وب‌نگاران و همه‌ی جامعه مدنی، قربانی کرده است. از فردای انتخاب مجدد محمود احمدی‌نژاد در انتخابات مورد مناقشه خرداد ١٣٨٨، مشاهدات ما به عنوان انجمن جهانی دفاع از آزادی اطلاع ‌رسانی، نشام می‌دهد که وب‌نگاران و رسانه‌ها جدید نیز همچون روزنامه‌نگاران به لیست “دشمنان نظام” اضافه شده و آنها نیز قربانی سانسور نظام یافته و پیگرد قضایی شده‌اند.
رژیم تهران درحالی نشست کشورهای غیر متعهد را برگزار می‌کند، که سرکوب علیه فعالان اطلاع رسانی تشدید شده است. بسیاری از روزنامه‌نگاران از شرکت و پوشش این نشست محروم شده‌اند. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با ارسال دستور عملی رسمی رسانه‌ها را به سانسور فراخوانده است. از جمله از انها خواسته‌ است ” اهمیت برگزاری اجلاس در تهران و سخنان ایت‌الله خامنه‌ای را برجسته کنند، از انتشار اخبار تلخ و رویکردهای توام با تخریب و سیاه نمایی اجتناب کنند. ….” و خبرنگارانی نیز که اجازه شرکت و تهیه گزارش از این نسشت را یافته‌اند، از سوی مقامات تهدید شده‌اند که از پرسش‌های ” بیم برانگیز برای رژیم ” اجتناب کنند.
شما در اسفند ماه ١٣٨٩ و آبانماه ١٣٩٠ نگرانی خود را از ” دریافت اطلاعاتی مبنی بر افزایش آزار و اذیت، بازداشت و زندانی کردن خودسرانه و احتمال شکنجه و بدرفتاری با مدافعان حقوق بشر، وکلا و روزنامه‌نگاران در ایران” ابراز کردید. این موضع گیری باعث خرسندی سازمان شد. احضار و بازداشت‌های خودسرانه‌ی روزنامه‌نگاران و شهروند وب‌نگاران از سوی وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، و بدرفتاری با زندانیان در زندان‌های سراسر کشور همچنان ادامه دارد.
امروز، ایران، کشوری که شما از آن دیدار می‌کنید، با ٢۶ روزنامه‌نگار و ١٨ وب‌نگار زندانی، پس از چین، دومین زندان بزرگ جهان برای روزنامه‌نگاران است.
ما نگران جان بسیاری از این زندانیان هستیم که بیمار و از نظر جسمی و روحی به شدت ضعیف شده‌اند. آنها به شکل دائم در خطر قرار دارند، در این باره نامه‌های متعدد خانواده‌های‌ زندانیان به احمد شهید، گزارش‌گر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل برای بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران نشان‌گر این نگرانی افزاینده است. رهبران جمهوری اسلامی، مخالفت خود را با ورود گزارش‌گر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل به کشور به شکل رسمی اعلام کرده‌اند.
سخنگوی شما آقای مارتین نسیرکی در باره دیدار شما از ایران، اعلام کرده است که :” دبیر اول سازمان ملل متحد در ایران نگرانی جامعه جهانی را به شکلی روشن با مقامات جمهوری اسلامی در میان خواهد نهاد.” شکی نیست که در این نشست نیز جمهوری اسلامی ایران چون سال‌های اخیر، سعی خواهد کرد، از وضعیت پرتنش منطقه و مذاکرات پیرامون برنامه‌های اتمی خود، بهره گیرد تا توجه افکار عمومی جهانی را از وضعیت وخامت‌بار حقوق بشر در ایران دور کند.
برگزاری این نشست و حضور شما در این کشور فرصتی است، تا با مقامات جمهوری اسلامی، در کنار مذاکرات پیرامون بحران اتمی ایران، در باره‌ی رعایت حقوق بنیادین مردم ایران و آزادی همه‌ی روزنامه‌نگاران و وب‌‌نگاران نیز گفت و گو کنید.
در این نامه همچنان می‌خواهیم نگرانی عمیق خود را در باره دو موضوع زیر با شما درمیان بگذاریم:
١ – ادامه‌ی صدور احکام زندان و زندانی کردن زنان روزنامه‌نگار و وب‌نگار
جمهوری اسلامی ایران امروز رکوردار محکوم و زندانی کردن زنان روزنامه‌نگار و وب‌نگار در جهان است. بنا بر اطلاعات گرد‌آوری شده از سوی گزارشگران بدون مرز از فردای انتخابات مورد مناقشه خرداد ١٣٨٨، بیش از ۵٧ زن روزنامه‌نگار و وب‌نگار بازداشت و از سوی دادگاه‌های انقلاب اسلامی به حبس‌های زندان از شش ماه تا ٧ سال محکوم شده‌اند.
در روزهای اخیر سه روزنامه‌نگار، ژیلا بنی یعقوب، محکوم به یک سال زندان و ٣٠ سال محرومیت از فعالیت مطبوعاتی، شیوا نظرآهاری، محکوم به چهارسال زندان و ٧۵ ضربه شلاق و ریحانه طباطبایی، محکوم به شش ماه زندان، از سوی مقامات قضایی برای تحمل مدت محکومیت‌شان به زندان فرا خوانده شده‌اند. هم اکنون در ایران، هانیه صانع فرشی و لادن مستوفی مآب محکوم به پنج و هفت سال زندان و مهسا امرآبادی روزنامه‌نگار محکوم به دو سال زندان، در زندان اوین زندانی هستند. مسعود باستانی همسر مهسا امرآبادی همچون بهمن احمدی امویی همسر ژیلا بنی یعقوب هر دو از روزنامه‌نگاران زندانی هستند که از سال ١٣٨٨ در زندان بسر می‌برند. شهروند وب‌نگار منصوره بهکیش نیز در تیرماه سال جاری به شش ماه زندان قطعی و سه سال و نیم زندان تعلیقی ( به مدت پنج سال) برای ” اجتماع و تبانی علیه نظام ” و” تبلیغ علیه نظام” محکوم شده است، که هرآن ممکن است برای اجرای حکم زندانی شود.
٢– بازداشت‌های خودسرانه و نگاهداری زندانیان در زندان‌های مخفی که از سوی جمهوری اسلامی به شکل نظام‌مند علیه روزنامه‌نگاران و وب‌نگاران به کار گرفته می‌شود.
در تاریخ اول شهریور سال جاری، میرحسین موسوی، ٧٢ ساله، نخست وزیر سابق جمهوری اسلامی، کاندیدای انتخابات مخدوش ریاست جمهوری در سال ١٣٨٨ و صاحب امتیاز روزنامه توقیف شده کلمه سبز، در پی یک عارضه‌ی قلبی در بیمارستانی در تهران بستری شد. فردای ان‌روز وی را دوباره به محل بازداشت خانگی‌اش ،منتقل کردند. از تاریخ ۵ اسفند ١٣٨٩، وی به همراه همسرش زهرا رهنورد روشنفکر و نویسنده و مهدی کروبی رئیس سابق مجلس شورای اسلامی جمهوری اسلامی، صاحب امتیاز روزنامه توقیف شده اعتماد ملی، در محلی نامعلوم در بازداشت خانگی بسر می‌برند و از همه حقوق خود محروم شده‌اند. فاطمه کروبی سردبیر مجله‌ی توقیف شده ایران‌دخت، و همسر مهدی کروبی که با وی بازداشت شده بود، در مهرماه ١٣٩٠ آزاد شد. مهدی کروبی نیز از بیماری‌های متعدد تشدید شده بر اثر شرایط بازداشت، رنج می‌برد.
بر خلاف قوانین ملی و بین‌المللی در ایران هیچ ناظر مستقل داخلی یا خارجی امکان بازدید از زندان‌های ایران و گزارش نقض فاحش حقوق بنیادین زندانیان ندارد. ما از شما می خواهیم به نام جامعه جهانی مقامات جمهوری اسلامی ایران را وادار به همکاری بدون قید وشرط با سازمان ملل متحد کنید، از آنها بخواهید تا تعهدات جهانی خود را به ویژه میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی که ایران از جمله کشورهای امضا کننده‌ی آن است، رعایت کنند.این از وظایف شماست که به نام جامعه‌ی جهانی خواهان آزادی بدون قید و شرط همه‌ی زندانیان عقیدتی در ایران شوید.
از توجه به نکات طرح شده و درخواست‌های ما در این نامه سپاسگذاریم، باشد تا آزادی اطلاع رسانی در ایران به واقعیت بدل شود.
جناب دبیر اول سازمان ملل متحد، بهترین آرزوها مرا پذیرا باشید.
کریستف دولوار
مدیرکل گزارش‌گران بدون مرز
٢٩ اگوست ٢٠١٢ پاریس



عیسی فریدی، جهادگر و رزمنده دوران دفاع مقدس برای اجرای ۵ سال حبس تعزیری به زندان اوین فراخوانده شد.
به گزارش خبرنگار کلمه، عیسی فریدی، جهادگر و فعال سیاسی و از نزدیکان آیت الله هاشمی برای اجرای ۵ سال حبس تعزیری به زندان اوین فراخوانده شد.
او که در دادگاهی به ریاست قاضی صلواتی، به ۵ سال حبس تعزیری، حدود ۴۰ میلیون تومان جزای نقدی و تحمل ۳۰ ضربه شلاق محکوم شده ابلاغیه ی بازگشت به زندان را چهارم مردادماه دریافت کرد اما به دلیل بیماری قلبی و بستری شدن در بیمارستان نتوانست به زندان بازگردد.
بر اساس این گزارش علیرغم وضعیت نامناسب جسمی و تاکید پزشکی قانونی مبنی بر اینکه عیسی فریدی باید ۱ الی ۳ ماه تحت نظر باشد، قاضی صلواتی در پیامی به وی تاکید کرده که اجرای احکام نقشی ندارد و وی باید هر چه زودتر خود را به زندان اوین معرفی کند.
عیسی فریدی، مدیر دوران جنگ، سازندگی و اصلاحات، اوایل تیرماه سال ۸۸ و در جریان دستگیری ها و سرکوب های بعد از انتخابات ریاست جمهوری در دفتر کارش بازداشت و به بند دوالف سپاه در زندان اوین منتقل شد.
وی در طول بازداشتش در بند دوالف نیز یک بار دچار حمله قلبی شد که خارج از زندان بستری و استنت گذاری شده بود.
عیسی فریدی پس از تحمل ۱۱۰ روز زندان انفرادی و سلول های معروف بند دوالف در مجاورت بهزاد نبوی، میردامادی، صفایی فراهانی، عرب سرخی و.. پس از گذشت ۶ ماه اواخر سال ۸۸، با وثیقه ۳۳۰ میلیون تومانی آزاد شد.
عیسی فریدی از همراهان آیت الله هاشمی رفسنجانی در سال های پس از انقلاب در نهاد های گوناگونی همچون جهاد سازندگی، وزارت نفت و .. منشا خدمات مثمرثمری برای مردم کشورمان بوده است
اقدام به دستگیری و ادامه فشار بر دراویش شهرستان کوار
                                                              

با گذشت نزدیک به یک سال از حمله بسیجی‌ها و لباس شخصی‌ها به دراویش گنابادی شهرستان کوار و دستگیری‌های صورت گرفته پس از این واقعه همچنان فشار بر دراویش گنابادی استان فارس و بخصوص شهرستان کوار ادامه دارد، در ادامه‌ی این فشارها، نیروهای امنیتی جهت بازداشت یک درویش گنابادی به منزل وی رفتند
به گزارش مجذوبان نور؛ هشتم شهریورماه، ۸ مامور لباس شخصی بدون ارائه حکم قضایی و قانونی با حمله به منزل محمد‌علی دهقان با ایجاد رعب و وحشت برای خانواده‌ی وی قصد بازداشت این درویش گنابادی را داشتند و به علت حضور نداشتن او موفق به دستگیری این درویش گنابادی نشدند.
لازم به ذکر است که با توجه به فشارها و احکام صادر شده برای دراویش شهرستان کوار توسط مراجع قضایی که با دخالت و فشار مستقیم نیروهای امنیتی صورت گرفته و با نزدیک شدن به سالگرد واقعه کوار که با حمله بسیجی‌ها و نیروهای لباس شخصی به دراویش شهرستان کوار منجر به زخمی شدن ده‌ها تن و بازداشت بیش از چند صد نفر از دراویش و کشته شدن یک تن از آنان شد، مجددا تحرکات نیروهای خودسر و متحجر در استان فارس و بخصوص شهرستان کوار آغاز شده است که تحرکات جدید معاندین عرفان و تصوف نشانگر برنامه‌ای از پیش مدون شده برای فشارهای جدیدی بر دراویش این منطقه از استان فارس است.

۱۳۹۱ شهریور ۱۰, جمعه

بی اطلاعی از وضعیت محمدصابر ملک رییسی، زندانی سیاسی بلوچ


به گزارش ارگان خبری فعالان حقوق بشر، محمدصابر ملک رییسی زندانی سیاسی بلوچ پس از اعتراضات زندانیان سیاسی و عقیدتی به محل نامعلومی منتقل شده است و با گذشت بیش از ۴ ماه از زمان انتقال وی نام برده از حق ملاقات و تماس با خانواده خود محروم شده است.

محمدصابر ملک رییسی پس از تحمل بیش از یک سال زندان در بازداشتگاه اداره اطلاعات زاهدان و زندان مرکزی این شهر محاکمه و از سوی دادگاه انقلاب به ۱۵ سال حبس در تبعید محکوم شد.

یک منبع مطلع در این مورد گفت: “بعد از اعتراضات زندانیان سیاسی بلوچ در ماه اردی بهشت ماه و مرداد ماه محمد صابر ملک رئیسی با خانواده تماس نداشته، بعد از پی گیری خانواده، اداره اطلاعات پدر و براداران وی را احضار کرده و به آن‌ها گفته است تا زمانی برادر محمد صابر ملک فعالیت‌های خود را متوقف نکند به ایشان اجازه نمی‌دهند که با خانواده تماس بگیرد.”

گفتنی است، پیش‌تر نیز ماموران وزارات اطلاعات بار‌ها برای بازگشت برادر این زندانی به کشور اقدام به تهدید خانواده وی از طریق صدور حکم اعدام برای محمد صابر کرده‌ بودند.

لازم به یاد آوری است، با توجه به رای دادگاه انقلاب وی یکی از جوان‌ترین زندانیانی است که با اتهام سیاسی امنیتی در زندان‌های جمهوری اسلامی ایران تحمل حبس می‌کند.
نگرانی های خود در زمینه حقوق بشر را به مقامات جمهوری اسلامی انتقال دادم
 
 

به گزارش مهر، بان کی مون در نشست خبری پیش از ترک تهران با اشاره به دیدار خود با رهبر جمهوری اسلامی، رئیس‌ دولت، دبیر شورای عالی امنیت ملی و چند تن دیگر از مقامات ایران ودانشجویان یکی از دانشگاه‌های تهران، گفت: همچنین درباره پرونده هسته‌یی ایران نیز مذاکراتی داشتیم و خواستار اقداماتی از سوی ایران شدم که نشان دهد به دنبال فعالیت‌های صلح‌آمیز در پرونده هسته‌یی خود هستند.

بان کی مون در دیدارهای خود با مقام های حکومتی در ایران، خواستار آزادی زندانیان سیاسی و رهبران جنبش سبز شده و همزمان درخواست رسمی او برای دیدار با میرحسین موسوی و سید محمد خاتمی در سفر جاری نیز به مسئولان کشور اعلام شده بود. آقای مون در دیدارهای رسمی خود در تهران، به حکومت اصرار کرده که رهبران مخالف دولت، فعالان حقوق بشر، روزنامه نگاران و فعالان اجتماعی را آزاد کنند تا زمینه ساز آزادی بیان و گفت و گو در فضایی باز قرار گیرد.

وی با تاکید بر اینکه در خصوص مساله حقوق بشر نیز نگرانی‌های خود را به دولت ایران انتقال دادم، گفت: در این دیدارها خواستار توجه به این مساله در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده این کشور شدم. همچنین از ایران خواستم که با نماینده ویژه سازمان حقوق بشر در ایران همکاری بیشتری کند. در این سفر همچنین با نمایندگان دولت سوریه دیدار و در آنجا اعلام کردم که ما با هرگونه خشونت در سوریه مخالفیم و هر دو طرف نباید از سلاح‌های سنگین علیه یکدیگر استفاده کنند.

دبیرکل سازمان ملل متحد همچنین به دیدار خود با محمود عباس رئیس دولت تشکیلات خودگردان فلسطین اشاره کرد و گفت:همچنین دیداری با محمودعباس داشتم و در آنجا وضعیت اسفناک صلح را بررسی کردیم و توافق‌هایی برای بررسی آغاز دوباره مذاکرات داشتیم و در این زمینه از ایران نیز می‌خواهم که به روند صلح کمک کند.

بان کی مون همچنین تصریح کرد: در این دیدارها درباره پرونده هسته‌یی ایران نیز مذاکراتی داشتیم و خواستار اقداماتی از سوی ایران شدم که نشان دهد به دنبال فعالیت‌های صلح‌آمیز در پرونده هسته‌یی خود هستند. همچنین درباره مساله حقوق بشر نیز نگرانی‌های خود را به دولت ایران انتقال دادم و خواستار توجه به این مساله در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده این کشور شدم. همچنین از ایران خواستم که با نماینده ویژه سازمان حقوق بشر در ایران همکاری بیشتری کند.

وی با تاکید بر اینکه در خلال مذاکرات، این مساله را نیز اعلام کردم که به هیچ‌وجه نباید برای مشروعیت سایر اعضا تهدید یا تحریم صورت گیرد افزود: نباید روند تحریم‌ها به گونه‌ای باشد که منجر به افزایش تنش شود. معتقدم زمان آن رسیده است که هر دولتی مسئولیت اقدامات خود را به عهده بگیرد و در جهت صلح حرکت کند.

دبیرکل سازمان ملل متحد با اشاره به اینکه برگزاری اجلاس عدم تعهد در تهران فرصتی برای ایران است که نقش معتدل و صلح‌طلبانه خود در جهان را بیشتر ایفا کند، گفت: ایران باید نشان دهد کشوری است که خواهان منطقه عاری از سلاح‌های کشتارجمعی و گفت‌وگوی تمدن‌ها است.

وی تاکید کرد: با توجه به اینکه ایران میزبان تعداد زیادی از آوارگان افغانی است، مذاکره و گفت‌وگوهای مهمی داشتیم.

دبیرکل سازمان ملل در بخش دیگری از این نشست خبری با تاکید بر اینکه از ایران انتظار داریم از طریق گفت‌وگو و دیپلماسی بتواند به برنامه‌های جهانی و منطقه‌ای و صلح و امنیت جهانی کمک کند، گفت: در حالی ایران را ترک می‌کنم که با چالش‌ها آشنا شدم و همچنین خرسندم که پیام‌ها را انتقال دادم، چراکه این پیام‌ها باید صرفا در یک مقطع حساس انتقال داده شود.

بان کی مون با تاکید بر اینکه از دولت و مردم جمهوری اسلامی تشکر می‌کنم که من را به این اجلاس تهران دعوت کردند، گفت: این اجلاس فرصت مهمی برای ایران بود که نه تنها موجب ارتقاء جایگاه سیاسی ایران در جامعه بین‌المللی می‌شود بلکه به معنای نشان دادن پیشگامی و رهبری ایران است تا بتواند یک نقش معتدل و سازنده را در مسائل منطقه‌ای و بین‌المللی ایفا کند.فکر می کنم بازدید من از ایران و شرکت در اجلاس عدم تعهد مفید و سازنده بود.

دبیرکل سازمان ملل با اشاره به مواضع سازمان ملل در خصوص مسئله فلسطین گفت: موضع سازمان ملل درخصوص فلسطین واضح است. ما معتقدیم تصویر دو دولت زمینه‌ای است برای تداوم صلح و ما از طرح دو ملت که مردم فلسطین و اسرائیل بتوانند در کنار هم با صلح و امنیت زندگی کنند حمایت می‌کنیم.

وی خاطرنشان کرد: بنده بارها بر این موضع تاکید کردم و امروز هم دوباره در دیدار با محمودعباس آن را به وی یادآوری کردم.

دبیرکل سازمان ملل در ادامه نشست خبری در فرودگاه مهرآباد در خصوص انتصاب اخضر الابراهیمی به عنوان نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل در امور سوریه گفت: بسیار مهم است که تمام اعضای جوامع بین‌المللی از ایشان حمایت و با ایشان همکاری کنند. من از مقامات و رهبری ایران هم درخواست کردم از ایشان حمایت کنند و به نظرم از مسئولان ایرانی چنین حمایت قوی را دریافت کردم.

وی با تاکید بر اینکه ما برنامه شش ماده‌ای کوفی عنان و بیانیه مشترک گروه‌های امل را داریم که در ۳۱ ژوئن در ژنو تصویب شد، گفت: من پیش از اینکه به اینجا بیایم چندین جلسه مهم راهبردی با ایشان داشتم و تمامی پیشنهادات، بیانیه‌ها و توصیه‌ها به عنوان ابزار مهمی قابل استفاده هستند. هدف دیپلماتیک هم این است که شاهد ایجاد صلح و پایان دادن به خشونت در سوریه باشیم.

بان‌کی‌مون تصریح کرد: طرفین درسوریه باید از خشونت‌ها دست بردارند و درگیری‌ها را متوقف کنند و تمام بازیگرانی که می‌توانند نقش تجهیز و تسلیح را داشته باشند، چه به طرف دولت و چه گروه اپوزیسیون و مخالف، باید از این کار دست بردارند چراکه هرگونه نظامی‌سازی موقعیت در سوریه فقط این واقعه غم‌انگیز را طولانی خواهد کرد و این موجب می‌شود مردم سوریه تحت فشار قرار گیرند.

دبیرکل سازمان ملل متحد در پایان گفت: این بسیار مهم است که مردم و دولت سوریه این احساس مسئولیت را حس کنند و تضمینی باشد که آنها متوجه شوند همه شهروندان دارای زندگی امن و سالمی هستند. در مذاکرات من با مقامات و مسئولان ایرانی هم معلوم بود که این مباحث دنبال می‌شود و تضمین شده است که حرکت به سوی صلح و امنیت در سوریه پیش رود.
تداوم بی خبری از وضعیت مریم صالحی، با گذشت دو هفته از بازداشت شبانه


به گزارش سایت ملی – مذهبی، ماموران امنیتی ساعت چهار و نیم بامداد به منزل پدری مریم در شهر اراک وارد می شوند و با برخوردی تند و بدون ارائه حکم به تفتیش منزل پرداخته و بعد از زدن دستبند به مریم صالحی او را به محل نامعلومی منتقل می کنند. این در حالی است که در پیگیری های خانواده و دوستان مریم هیچ نهاد و ارگانی مسئولیت بازداشت او را بر عهده نگرفته است.

مریم صالحی دانشجوی بیست و پنج ساله یکی از اعضای گروه حامیان حقوق بشر در ایران است که در زیر مجموعه مدافعان حقوق بشر قرار می گیرد.

بر اساس تعریف کمیساریای عالی حقوق بشر، همه کسانی که به طور فردی یا گروهی در حمایت و بهبود حقوق بشر گام بر می دارند، مدافع حقوق بشر محسوب می شوند.

این مجموعه نگرانی های گوناگون حقوق بشری، مثل اعدام های بدون محاکمه، شکنجه، بازداشت ها و توقیف های خودسرانه، ختنه دختران و زنان، تبعیض، حقوق طبقات خاص مثل حقوق زنان، کودکان، پناهندگان و آوارگان و حقوق اقلیت های ملی و قومی و فرهنگی، زبانی و جنسیتی، مسایل استخدامی، اخراج اجباری، دسترسی به مراقبت های بهداشتی، زباله های سمی و تأثیر آن بر محیط زیست را مورد توجه قرار می دهند. فعالان حقوق بشر معتقدند که با اطلاع رسانی و علنی کردن عملکرد ناقضان حقوق بشر میتوان هرچه بیشتر واکنش و حمایت افکار عمومی و سازمانهای بین المللی مدافع حقوق بشر را در راستای حمایت از قربانیان کسب کرده و هزینه نقض حقوق بشر را برای ناقضان بیش از پیش کرد.

مریم صالحی یکی از این فعالان مدافع حقوق بشر است که از پانزده روز پیش خبری از او نیست. در این رابطه با مادر وی گفت و گویی انجام داده ایم.

صدیقه ماهوری مادر مریم صالحی طی گفتگویی اظهار داشت: از آن روزی که مریم را از خانه با دستبند بردند ( ساعت ۴ و نیم صبح چهارشنبه ۲۵مرداد ماه) تا همین امروز هر روز من و دیگر اعضای خانواده و فامیل و دوستان و آشنایان بی وقفه به هر کجا که میتوانستیم سر زدیم. از زندانهای تهران و کرج و اراک گرفته، تا دادگاه ها و کلانتریها، و دیگر جاهایی که حتی قدرت فکر کردن به آنها را ندارم مثل سر زدن به بیمارستانها و پزشک قانونی !! فقط الان از خدا میخواهم که زودتر او را ببینم که سالم و سلامت باشد. بعد از آن حتی در زندان هم که باشد می رویم ملاقاتی و حتما آزاد می شود چون میدانم که دخترم بی گناه است ، مریم فقط و فقط دوست دارد که به دیگر انسانها کمک کند و عاشق این کار است و من اصلآ نمی فهمم که چرا باید برای حکومت یا دستگاه امنیتی مزاحمتی ایجاد کند؟"

وی در خصوص سکوت دو هفته ای خانواده گفت "چند روز اول پس از اینکه دخترم را دستگیر کردند، فکر می کردیم که بهتر است کسی اطلاع نداشته باشد از فعالیتها و دستگیری مریم و… حالا پس از اینکه شدیدا نگران سلامتی مریم هستیم و با گذشت بیش از دو هفته کماکان هیچ خبری از محل نگهداری و سلامت او نگرفته ایم، فکر می کنیم که بهتر باشد که در این مورد هر چه بیشتر اطلاع رسانی و کمپین کنیم، شاید از این طریق بتوانیم با مساعدت نهادها و سازمانهای حقوق بشری، بر ماموران امنیتی یا دستگاه قضایی برای مطمئن شدن از سلامت مریم و همچنین اجرای عدالت فشار وارد کنیم. و در این رابطه از همه کسانی که به نحوی قادر به کمک میباشند از جمله مقامات دولتی و انتظامی تقاضای مساعدت کنیم."